แบกเป้เปรี้ยว

กราบขอพรปีใหม่ : Pura Gunung Kawi Sebatu.

2012-02-16T09:01:00.000-08:00

ปีใหม่แล้ว ขอให้มีความสุขความเจริญทุกคนนะคะ สาธุๆ มารายงานตัวช้ามาก เนื่องจากอยู่ที่นี่ค่อนข้างยุ่ง จริงๆ คือ แอบประหยัดค่าเน็ต หุหุ วันนี้จะมาเล่าเรื่องบาหลีให้ฟังต่อดีกว่าอย่าได้คิดมาก ปีใหม่ที่บาหลีบรรยากาศจะคล้ายกับลอยกระทงของบ้านเรา เสียงประทัดดังเป็นระยะๆ หลงคิดว่าอยู่บ้าน ปีใหม่แล้ว เราก็ไปไหว้พระกันดีกว่า วัดที่เปรี้ยวไปมานี้คือ พูรากูนุงคาวี ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเซอบาตู อยู่ทางตอนเหนือของอูบุดคะ เดินทางประมาณ 30 นาที่จากอูบูดก็ถึง ที่นี่จะมีน้ำมนต์ไหลมาตามปากของบารอง ซึ่งเป็นเสน่ห์อย่างนึงของวัดแห่งนี้เลยคะ

ที่นี่ก็เสียค่าเข้าชมด้วย ด้านหน้าวัดก็จะมีผ้าถุง หรือ โสร่ง ให้บริการ มาถึงก็นุ่งกันเลย ทั้งหญิงและชาย ภายในวัดบาหลีก็เหมือนที่เคยเห็น คือจะแบ่งเป็นชั้นๆ บริเวณด้านในสุดเข้าไปไม่ได้ จะอนุญาติ สำหรับคนบาหลีและคนที่นับถือศาสนาฮินดูเท่านั้นคะ

ในบริเวณชั้นกลางเป็นสระน้ำที่ใช้สำหรับอาบน้ำมนต์ เราเป็นนักท่องเที่ยวลงอาบไม่ได้ แต่เปรี้ยวก็เอาล้างหน้า ล้างมือ ลูบหัวเรียบร้อย แบบว่าไม่มีใครเห็น สาธุๆ ใครที่มาบาหลี ก็ลองมาที่นี่ดูนะคะ วัดเล็กๆ สวย แล้วก็ดูขลังๆ

แปลงผักข้างทาง

ออกจากวัด เปรี้ยวก็เลยไปที่หาด ซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าวัดค้างคาว หรือ Pura Goa Lawah ที่ชายหาดมันออกจะดูสกปรกไปบ้าง เพราะคนบาหลีจะมาทำพิธีกรรมต่างๆ ที่นี่ เช่นลอยอังคารสมาชิกที่เสียชีวิตไปบ้าง อุปกรณ์การเซ่นไหว้ก็จะทำมาจากวัสดุธรรมชาติ แต่มันก็ถูกคลื่นซัดกลับมาเหมือนเดิม แล้วอีกอย่างไม่มีการทำความสะอาดเลย มันเลยมองไม่ค่อยจะสวยเท่าไหร่ เปรี้ยวแวะมากินก๋วยเตี๋ยวคะ ชามละประมาณ 40 บาท ที่บาหลีเรียกว่า Bakso Ayam คะ เส้นก๋วยเตี๋ยว คือ วุ้นเส้นสีฟ้าอ่อน ไม่รู้ทำมาจากอะไร ลูกชิ้นไก่เหนียวมาก แต่ร้านนี้รสชาติดีสุดแล้วเท่าที่เคยลองกินมา มีไข่ต้มอีก 1 ฟอง กับข้าวปั้นเป็นก้อนๆ

บรรยากาศยามเย็นนั่งกินก๋วยเตี๋ยว มองทะเล โห....=)สุขมากๆ ( แต่ขอบอกว่าบ้านเราอร่อยสุดๆ ) ที่กินไปเนี่ยไม่ได้ครึ่งฝีมือพี่ไทย หุหุ

Cremation Ceremony in Ubud, Bali.

2011-09-30T06:47:00.000-07:00

ย้อนเวลาเมื่อช่วงเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา ที่อูบุคมีงานที่ถือว่างานใหญ่เลยก็ว่าได้ ชาวบ้านร่วมกันเตรียมงานครั้งนี้นานนับเดือน นั่นคือ งานศพของภริยาท่านเจ้าเมืองอูบูด ( King of Ubud ) ซึ่งท่านเสียชีวิตราวเดือนมีนาคม ปราสาทที่ตั้งอยู่ทางด้านหลังมีความสูง 25 เมตร ซึ่งจะเป็นที่เชิญศพไปตามท้องถนน ซึ่งท่านมีชื่อว่า อากุง เนียง ไร และปราสาทจะทำการเผาท้ายสุด หลังจากที่พิธีการทั้งหมดเสร็จสิ้นลง งานนี้ได้รับความสนใจทั้งชาวต่างชาติและชาวบาหลีที่อาศัยอยู่ที่อูบุดและต่างหมู่บ้านแวะเวียนเข้ามาชมปราสาทอันสวยงาม ชาวบาหลีให้ความสำคัญงานศพเป็นอย่างมาก ซึ่งโดยความเชื่อ ถือว่าเป็นการเริ่มต้นเดินทางครั้งใหญ่ในชีวิต ไปยังโลกที่เรียกว่า อมตะ ที่ทุกคนจะต้องเตรียมพร้อม สำหรับคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ลูก หลาน ก็ต้องตั้งใจกับงานนี้ให้ออกมาดีที่สุด เพื่อผู้ที่เสียชีวิตไปจะได้ไม่มีกังวล

ซึ่งงานนี้ลูกชายของท่าน คือท่านทองโกดา โอกา อาตา อราดานา สุกาวาตี จะเป็นผู้ยืนบนปราสาทเพื่อนำขบวน การเคลื่อนย้ายก็ใช้แรงงานคนประมาณ 100 คนในการแบกทุกๆ 100 เมตรจะต้องเปลี่ยนชุด ท่าทางหนักเอาการเลยทีเดียวงานเริ่มประมาณ 10 โมงเช้า แต่จนกว่าปราสาทมาถึงยังลานพิธีปาไป เกือบ 3 โมงเย็น นอกจากในขบวนจะมีปราสาทแล้วก็ยังมีวัวกระทิง หรือ โลง ที่จะนำศพเคลื่อนย้ายมาวางและทำการเผา ซึ่งจะเป็นพิธีเมื่อขบวนมาถึงยังลานพิธีแล้ว

งานนี้ถือว่าเป็นการให้กำลังใจต่อผู้ที่เสียชีวิตและครอบครัวจะไม่มีการโศกเศร้าเสียใจ ไม่มีน้ำตาให้เห็นเลยคะ หนุ่มๆ กลุ่มใหญ่บรรเลงเพลงจากเครื่องดนตรีพื้นเมือง เช่น กำมะลาน ฆ้อง กลอง ฯลฯ เสียงดัง ดนตรีก็มีจังหวะเร้าใจ งานเริ่มตั้งแต่สายจนกระทั่งเย็นก็ได้เวลาอันสำคัญที่สุด

ขั้นตอนรองสุดท้าย เมื่อมาถึงยังลานพิธี โลงซึ่งเป็นรูปวัวกระทิงจะถูกนำมาตั้งยังลานที่เตรียมไว้ จากนั้นเชิญศพของผู้ที่เสียชีวิต พร้อมทั้งข้าวปลาอาหาร เสื้อผ้านำใส่ไว้ข้างในโลง รอจนได้ฤกษ์ก็ถึงเวลาฌาปณกิจ หลังจากนั้นก็เป็นหน้าที่ของญาติและลูกหลานที่จะนำกระดูกไปลอยอังคาร ส่วนปราสาทนั้นก็เผาในวันถัดมา คนบาหลีให้ความสำคัญในทุกขั้นตอนของชีวิต เกือบจะทุกเดือนมีพิธีกรรมที่ต้องทำ นอกเหนือจากการสวดมนต์ต่อหน้าพระเจ้าและบรรพบุรุษในทุกๆ วันแล้ว ส่วนงานนี้ก็ถือว่าเป็นงานที่สำคัญมากๆ เลยทีเดียว

วันหยุดสุดสัปดาห์กับตำรวจอินโดนีเซีย ?

2011-08-27T09:37:00.000-07:00

วันนี้เปรี้ยวมีนัดให้คนมาทำความสะอาดบ้านพักให้ จริงๆ ทำเองก็ได้คะ แต่สัญญาไปแล้วว่าจะให้มาทำ เมื่อทำกิจวัตรและงานเสร็จเรียบร้อย เราก็คิดว่าน่าจะออกไปข้างนอก เพราะไม่อยากมานั่งเฝ้าให้เค้าทำความสะอาด เดี๋ยวเค้าเกร็งทำอะไรไม่ถูก ก่อนออกจากบ้านเอากุญแจไปฝากพี่เจ้าบ้านเสร็จแล้ว

เราเดินทางพร้อมมอเตอร์ไซด์ที่เช่าใช้ (หวังว่าจะมีเงินซื้อมอเตอร์ไซด์เป็นของตัวเองได้ในอีกไม่นาน ) จ่ายเป็นรายเดือน เปรี้ยวออกเดินทางเวลาประมาณบ่ายโมง เดินทางมาทางทิศเหนือของอูบุด ผ่านหมู่บ้านอันดง ( Andong ) ที่นักท่องเที่ยวรู้จักกันดี เพราะเป็นตลาดไม้แกะสลัก ของฝากที่ใหญ่ที่สุดในอูบูด แต่ส่วนใหญ่จะขายราคาส่ง คือต้องซื้อทีละเยอะ มาเรื่อยๆ อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ อีก 5 กม.จะถึงทะเลสาบ คนใส่เสื้อสีเขียวเดินข้ามมาให้เราหยุดมอเตอร์ไซด์ โอแม่เจ้า... ตำรวจอินโดนีเซีย

เปรี้ยวยิ้มหวานทัก ตายล่ะหว่าภาษาอินโดนีเซียยังแย่ แต่หน้าให้ หวังว่าพี่แกคงไม่ถามมาก ยืนยิ้ม ทั้งๆที รู้ดีว่า

1/เป็นเวลานอกราชการของที่นี่แล้ว และวันนี้มันก็วันเสาร์

2/ไม่มีด่านแจ้งบอกว่าจะมีการตรวจ พี่แกแค่จอดรถข้างทาง แล้วโบกให้จอดสังเกตมีทั้ง 4 คน

3/ สุดท้ายเป็นสถานที่ที่ไม่น่าตั้งด่าน เพราะป่าท้ายหมู่บ้าน รอบข้างมีแต่สวนกาแฟ

สาวไทยยืนยิ้ม : Salamat Siang สวัสดีตอนสาย ถึงบ่าย อ่านว่า สะ รา มัด ซี ยาง
พี่แกทักทาย ถามว่าจะไปไหน กินข้าวยัง? อันนี้เข้าใจ ตอบได้

สุดท้ายพี่แกมาชุดใหญ่อินโดฯ ซะยาว ตรงนี้แหละ คือจุดอ่อนฟังไม่รู้เรื่อง ได้แต่ยืนยิ้ม พี่แกรู้แล้วว่าไม่ใช่อินโดฯ หุหุ แบบว่าดูท่าทางเค้าก็ดีนะ ยิ้มตลอด ไม่มีพูดไม่ดี

ยิ้มสู้ แล้วพี่แกก็ถามว่ามาจากไหน ตอบว่ามาจากอูบุด แต่เค้าก็ถามมาเป็นภาษาอังกฤษว่า Where are you from? หุหุ

เราเลยตอบว่าเป็นคนไทย มาเที่ยวอันนี้โกหก อิอิ เช่ารถมอเตอร์ไซด์มาจากอูบุด เข้าทางพี่แกแล้ว ถามถึงใบเสร็จเช่ารถ เราไม่มีเพราะอากุงเป็นเพื่อน เราก็ไม่เคยขอ( แต่อันนี้เราไม่พูด ) แกล้งดูเอกสารมอเตอร์ไซด์ต่อ

ถามต่อว่ามีใบขับขี่สากลไม๊ อันนี้แหละจบเห่ ไม่มีคะ( จริงๆ เรายังไม่มีใบขับขี่ด้วยซ้ำไป จะมีได้ยังไงก็เพิ่งขี่มอเตอร์ไซด์ที่อินโดฯ ) เราตอบตามจริงไม่มีโกหกแต่โกหกว่ามีใบขับขี่ของไทย หุหุ เพราะเราไม่อยากให้เค้ายุ่งเรื่งเอกสาร แล้วดูโน้นดูนี่
เราบอกว่าไม่มี อ้างนิดหนึ่งว่าไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าต้องใช้ แกล้งพูดไปงั้นแหละเรื่องจริง คือมันต้องใช้คะ
แล้วพี่แกก็โชว์ใบเสร็จว่าชาวต่างชาติต้องมีใบขับขี่สากล แล้วยิ้ม ถ้าไม่มีปรับ มอเตอร์ไซด์ 250000 RP. รถยนต์ 1000000 Rp.

แต่ถ้าเราจะจ่ายเงินตอนนี้เลยเค้าก็บอกว่าไม่มีปัญหา ภาษาอังกฤษ No problem ภาษาอินโดนีเซีย Tidak Apa Apa ฮ่าฮ่า

พี่แกเปิดทางมา เราสนองตอบขอจ่าย 50000 RP. แต่พี่แกมองไปข้างหลัง บอกในๆ ว่าไม่พอเพราะมี สี่คน แล้วเค้าก็ขอมาที่ 100000 Rp. หรือประมาณ 100000/8500=11.7 ดอลล่าร์ แต่เป็นเงินไทยก็หารด้วย 270 เป็นเงิน 384.60 บาท สมองเริ่มทำงานดี น่าโมโห ก่อนหน้าทำงานช้าเหลือเกิน มั่วๆ เนียนๆ ไป นะ ผ่านไปนานล่ะ

สรุปคือจ่าย รอบข้าง เหลือเราคนเดียว บรรยากาศไม่น่าอยู่นาน ก่อนหน้ามีรถมอเตอร์ไซด์ฝรั่งกะสาวอินโดฯ ผ่านไปแล้ว แล้วก็รถยนต์หนึ่งคัน เค้าไปแล้ว
แล้วเราก็ถามว่า เราจ่ายแล้ว ข้างหน้ามีตำรวจอีกป่าว? ถ้างั้นจะได้กลับอูบูด พูดแบบทีเล่นทีจริงๆ เรื่องจริงไม่กลับหรอก

พี่แกตอบมาว่า ไม่มีแล้ว แต่ถ้าเจออีกก็บอกให้โทรมาตรงนี้ แล้วเค้าก็บอกว่าให้พิเศษแล้ว special อันนี้เข้าใจแล้ว อารมณ์ดี ( ช่ายสิ ได้เงินแล้วนิ ) เราก็ตอบด้วยอารมณ์ดี ว่า Terima kasih ขอบคุณ ยิ้มแล้วก็บอกลา

"ออกจากบ้านมีเงิน 170000 Rp. จ่ายตำรวจไป 100000 Rp. เหลือเงิน 70000 Rp. ประมาณ 259 บาท สรุป หมดตูด อิอิ "

อินโดนีเซีย ประเทศคอลัมชั่น อันดับต้นๆ เงินเดือนที่ได้ อาจน้อยมากๆ แต่ถ้าทุกคนยอมจ่ายคล้ายเราก็หมดปัญหาแค่วันนี้ แต่ปัญหามันเรื้อรังเพราะมันกลายเป็นสิ่งที่ต้องทำ อนาคตแก้ยาก ประเทศไทยถามว่าเรื่องนี้มีไม๊ ไม่ต่างกัน แต่ไม่มีใครพูด รู้กันอยู่ จึงได้เป็นเหมือนทุกวันนี้ คือ แก้ยาก เรามองทุกอย่างอย่างเข้าใจว่ามันมีผลพ่วง และช่องโหว่ที่เอื้ออำนวยให้ ประกอบกับเราเองก็มีส่วนในความผิดที่ไม่มีใบขับขี่
สรุป วันนี้เสียเงินไป เพื่อสนับสนุนรัฐบาลอินโดนีเซีย เล็กๆ น้อยๆ เพื่อปากท้องของตำรวจชั้นผู้น้อยที่นี่ 5555555

เทศกาลว่านานาชาติที่หาดซานัว : Bali Kite Festival 2011.

2011-07-30T20:08:00.000-07:00

วันเสาร์แวะไปดูแข่งว่าวที่หาดซานัวคะ งานเริ่มเวลา 10 โมงเช้า ครึกครื้นไปด้วยคนบาหลีมากันหลายทีม เปรี้ยวก็มาเชียร์ทีมอูบุด เราอยู่ที่นี่ก็ต้องเชียร์ทีมนี้ ว่าวใหญ่มากเรียกว่าต้องขนกันด้วยรถบรรทุกขนาดเล็กกันเลย

เริ่มต้นการแข่งขัน ทุกคนในทีมก็ช่วยกันอย่างเต็มที่ เพื่อให้ว่าวลอยอยู่บนท้องฟ้าได้อย่างสวยงาม เพื่อชนะใจกรรมการ ลมแรงได้ใจ เปรี้ยวเห็นว่าวของทีมหนึ่งหักกลางอากาศเลย ทีมนึงสมาชิกก็มากกว่า 20 คนเลย

ทีมนี้ทีมอูบุดคะ เชือกว่าวแข็งแรงมากกลุ่มแรกนำว่าวล่อนไปในอากาศได้ กลุ่มกลางก็ช่วยดึงเพื่อให้เพื่อนบังคับว่าวได้ง่ายขึ้น เล่นว่ากลุ่มนี้เหนื่อยเลยเลยต้องใช้ความแข็งแรง

กลุ่มหลังคอยให้กำลังใจและสาเชือกด้วยรอกมือคะ เรียกว่างานนี้ดีมากเลย สอนให้รู้จักการทำงานเป็นทีมและไม่ใครเอาเปรียบใคร มันเป็นการสอนคนรุ่นใหม่ไปในตัว เทศกาลนี้มีทุกปีคะที่หาดซานัวบนเกาะบาหลี

งดแบกเป้ชั่วคราว :)

2011-07-10T07:15:00.000-07:00

มาอัพบล็อกแล้วจ้า ตอนนี้อยู่ที่บาหลีคะ มาได้สักพักแล้ว อยู่กรุงเทพฯไม่ไหว เพราะทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด เปรี้ยวตั้งใจมาบาหลีตั้งแต่แรก พอกลับกรุงเทพฯ ก็ยังคิดถึง แรกๆ ก็ทุลักทุเล ตอนนี้เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว เลยเริ่มอัพบล็อกอีกครั้งคะ

ช่วงนี้ที่อูบุคช่วงนี้ก็ดูคึกคักเพราะมีนักท่องเที่ยวมากขึ้น อากาศคล้ายหน้าหนาวบ้านเรา มีฝนบ้างเล็กน้อย ช่วงนี้เป็นช่วงฤดูกาลท่องเที่ยวของเกาะเลยก็ว่าได้ เปรี้ยวติดต่อกับเพื่อนชาวอินโดนีเซียก่อนมา และบางคนที่เป็นชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่นานแล้วช่วยหางานให้ อากุงช่วยหาบ้านเช่าให้ในราคาที่พอดี แต่ก็ไม่ถูกเท่าไหร่ อิอิ เจ้าของบ้านใจดีและก็เป็นญาติกับอากุง เปรี้ยวเลยโชคดี ได้บ้านหลังมุม ขนาดคล้ายบังกะโลสไตล์บาหลีหลังเล็กๆ กับประตูโบราณมากๆ คราวหน้าจะเอารูปมาฝากนะคะ อาณาเขตภายในก็ประกอบด้วยบ้านเจ้าของบ้านครอบครัวอากุง โอการ์ เจ้าของ รวมแปดชีวิต ส่วนบังกะโลหลังที่สองอาสาสมัครชาวฮอลแลนด์เช่าอยู่ ถัดมาก็เปรี้ยว ส่วนอีกหลังยังว่าง อาณาเขตบ้านก็ไม่กว้างเท่าไร แต่ก็อยู่กันอย่างเงียบสงบ ตรงกลางบ้านเป็นศาลาของครอบครัวเวลามีงาน ส่วนอีกด้านเป็นวัด คนบาหลีเรียก Family Temple ใช้สวดมนต์เช้าตรู่และตอนเย็น และเป็นที่กราบไหว้บรรพบุรุษและเทพเจ้าคะ

ชีวิตในอูบุคของเปรี้ยวก็แบบเรียบง่าย เริ่มปรับตัวได้และเริ่มเรียนภาษาอินโดนีเซียด้วยตัวเองเพื่อการสื่อสารที่ดีมากขึ้น กว่าจะตัดสินใจมาได้ก็นานหลายเดือน หวังไว้ในใจลึกๆ ว่าเราทำได้ วันนี้มาอัพบล็อกแค่สั้นๆ แล้วคราวหน้าจะมาเล่าให้ฟังต่อนะคะ

อธิบาย : Balinese guide at Goa Gajah( Elephant Cave ) Bali, Indonesia.

2011-04-16T08:56:00.000-07:00

สาวน้อยจากเกาะซุมบา, อินโดนีเซีย : The girl from Sumba Island Indonesia.

2011-04-16T02:33:00.003-07:00

เขาคิชฌกูฏ จ.จันทบุรี : Khao Khitchakut, Chanthaburi.

2011-02-22T23:33:00.000-08:00

ทริปนี้เป็นบังเอิญมากๆ เพราะพี่ที่รู้จักชวนแบบกะทันหัน เปรี้ยวเดินทางกับเพื่อนรุ่นพี่รวม 13 คนคะ เดินทางออกจากรุงเทพฯ 4 ทุ่ม ตอนแรกก็สงสัยว่าเค้าไปทำอะไรกันเวลานี้น๊า เปรี้ยวเดินทางถึงเขาคิชฌกูฏประมาณตี 1 ครึ่ง โอแม่เจ้าคนมากันเยอะเลย เปรี้ยวเพิ่งจะมาทราบทีหลังว่าที่เปรี้ยวไปนั่นน่ะคนน้อยแล้วนะเนี่ย โอโห...ไม่น่าเชื่อ
เขาคิชฌกูฏ หรือ อุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ เป็นที่นิยมของคนไทยในการเดินทางมานมัสการรอยพระบาท และรอยพระบาทนี้ก็ประดิษฐานอยู่บนยอดเขา ซึ่งสูงจากระดับน้ำทะเล 1000 เมตร โดยจะเปิดให้นมัสการตั้งแต่วันที่ 4 ก.พ.-4 เม.ย. ของทุกปีคะ

การเดินทางก่อนขึ้นเขา ก็จะมีจุดให้ไหว้พระก่อนทั้งหมด 9 จุด แต่เปรี้ยวก็ไหว้ไม่ครบนะคะ หุหุ..สมองเริ่มทำงานช้า ง่วงนอน อิอิ เปรี้ยวก็เดินถ่ายรูปเรื่อยไป รอพี่ๆ ที่ไปด้วยกัน

จากนั้นเราก็เดินมาที่ท่ารถเพื่อเดินทางขึ้นเขา โดยเสียค่าเดินทางไป-กลับ 200 บ. รถที่ให้บริการเป็นรถ 4WD มีให้บริการตลอด 24 ชม.คะ การเดินทางน่ากลัวเหมือนกันแต่เราก็ต้องมีศรัทธา เราต้องไม่กลัว หุหุ..

จากนั้นเริ่มเดินคะ จากจุดพักรถด้านบนจนถึงรอยพระบาทก็ประมาณ 1.2 กม.ได้ เปรี้ยวไม่ได้ถ่ายรูปเพราะเหนื่อยหุหุ เลยมีแต่รูปตอนขาลง เปรี้ยวเดินจนถึงยอดใช้เวลา 1 ชม.กับอีกนิดหน่อย อิอิ เปรี้ยวเดินถึงบริเวณที่จะนมัสการรอยพระบาทข้างบนประมาณตี 4 ครึ่งคะ

หลวงพ่อกำลังนำสวดมนต์ คนเยอะมาก เปรี้ยวงี้แทบจะเข้าไปไม่ถึงรอยพระบาทคนเยอะมาก โดนเบียดกระเด็นออกมาเลย หุหุ จากนั้นพอไหว้พระฟังเทศน์จากหลวงพ่อแล้ว เปรี้ยวก็เริ่มเดินลงคะ เปรี้ยวเดินลงมาก็เกือบตี 5 แล้ว เออ..ลืมบอกไปว่า พี่ที่ไปด้วยกันค้าบอกเปรี้ยวว่า สามารถอธิษฐานขอได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น ( อิอิ..เปรี้ยวงี้ต้องรีบตัดสินใจเลยว่าจะอธิษฐานอะไรดี แบบว่าอยากได้หลายอย่าง อิอิ ..ล้อเล่นนะคะ)

อันนี้เป็นตอนขาลงคะ ระยะทางก็มีเป็นบันไดบ้าง สะพานบ้าง ทางขุรขระบ้างก็มี เดินได้สบายๆ ไม่ต้องรีบ เปรี้ยวเห็น รุ่นคุณตา คุณยายเค้าก็เดินกันคะ เรียกว่ามีทุกวัย พี่ที่เดินทางไปด้วยกันบอกว่าดีกว่าแต่ก่อนเยอะมาก แต่เปรี้ยวงี้ตอนขากลับขาแทบจะหมดแรง ..อิอิ

หมอกลงจัดคะ ตอนขาลงทางเดินเริ่มลื่น เพราะน้ำค้างตกลงมาทางเดินเปียกชื้น ต้องค่อยระวังไม่ให้ลื่นล้ม ลืมบอกอีกเรื่องเค้าก็มีไม้เท้าให้บริการนะคะ สามารถยืมได้นะจุดเริ่มเดินข้างล่าง ค่าบริการก็แล้วแต่จิตศรัทธาคะ

เปรี้ยวมาถึงข้างล่างก็ประมาณ 6 โมงเช้าคะ มองข้าวต้มรองท้องได้ก็ตรงไปที่รถคะ นอนรอพี่ๆ ที่เค้ายังมาไม่ถึง ครั้งแรกในชีวิตเลยที่มาเมืองจันทฯ และเดินไปไหว้พระ พร้อมนมัสการรอยพระบาทตอนกลางคืนเลยนะเนี่ย อิอิ

แอบเม้านท์อีกเรื่อง ตอนขากลับลงมาคนเยอะ บางคนก็แซงคิวไปขึ้นรถเฉยเลยทั้งๆ ที่คนอื่นก็รอเหมือนกัน แถมยังเบียดเสียดกันไม่สนใจใครมาก่อนมาหลัง บางคนนะทั้งๆ เห็นว่าเค้าอุ้มเด็กนะ ก็ไม่สนใจเลยแย่งหน้าตาเฉย แย่มากเลยคะ เห็นแล้วเปรี้ยวงี้ปลงเลยทำไมมันต้องแย่งกันขนาดนั้น..ไม่เข้าใจ เปรี้ยวยืนรอจนคนไม่เยอะ รถมาติดๆ กันหลายคัน ก็ค่อยเดินทางลงมาแบบว่าไม่ชอบแย่งกะใคร และนี้ก็เป็นอีกเหตุผลนึงที่เปรี้ยวไม่ชอบไปที่ๆ คนเยอะๆ อิอิ เม้าท์นิดหน่อยอย่างว่ากันนะคะ เป็นไงบ้างคะทริปนี้ของเปรี้ยว

ปีใหม่กับการเริ่มต้นแบบใหม่ที่ต้องไม่เหมือนเดิม

2011-02-09T05:28:00.000-08:00

แล้วปีนี้ก็มาถึง อิอิ หมายถึงว่าถึงเวลาที่จะต้องหางานทำ โอ..แม่เจ้า เราจะทำงานอะไรดีน๊า???? ที่กรุงเทพฯ ห่างหายจากการทำงานไปหลายปี ช่วงเวลาที่ผ่านมาก็ทำโน่นนิดนี่หน่อย เพื่อให้ได้เงินค่าเดินทาง แต่เปรี้ยวรู้อยู่ตลอดเวลาว่าทุกคนต้องทำงาน เพื่ออะไร.. เพื่อพิสูจน์ศักยภาพที่เรามี..แบบว่าให้ดูดี หุหุ

ตื่นแต่เช้าเตรียมตัวทำรีซูเม่ เพื่อส่งจ.ม.รัก เออ!!!! ไม่ใช่จ.ม.สมัครงาน หุหุ บรรยายสรรพคุณอย่างดี ส่งไปที่แรก คืนงานที่พิลิปปินส์ หลังจากนั้น 2 วันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น โอ..แม่เจ้า 7 โมงเช้า

Hello.. My name is Judy?? โอ๊ะ.. ใครโทรมาตอนนี้นะเนี่ย เสียงภาษาอังกฤษแปลกๆ งง แล้วจูดี้ก็ถามกลับมาว่า " ฉันได้รับอีเมล์จากคุณเรื่องการสมัครงาน ตำแหน่ง .... สะดวกคุยกับฉันรึเปล่าคะ?"

แล้วก็ตอบกลับไปด้วยความงัวเงีย "ได้คะ "

แล้วก็เริ่มต้นคุยกับจูดี้ สุดท้ายจูดี้ถามมาว่า " คุณสามารถเดินทางไปพิลิปินส์ได้ตลอดเวลาเลยใช่ไม๊?? " ตอบกลับไปอีกว่า " จูดี้ทุกอย่างมันเร็วมากเลย ฉันตั้งตัวไม่ทัน ฉันขอเวลาคิดหน่อยได้ไม๊?"
จูดี้ที่อยู่ปลายสายเงียบ....T_T
เค้าก็คงงงว่า อ้าว ยายคนนี้..ตกลงมันจะเอาไงแน่เนี่ย? ไอ้เราก็งงตัวเอง
สุดท้ายบอกไปว่าขอคิดดูก่อน โอ...แม่เจ้า ทำไมเราเป็นคนแบบนี้น๊า เอาล่ะรอดูงานที่กรุงเทพฯ ก่อนถ้าไม่ได้ค่อยว่ากันอีกที บทสรุปยังอยู่ในสภาพตกงาน ..หุหุ.. เรียบร้อย ตอนบ่ายหันหน้าเข้าพระ^_^ แบบว่าหาที่พึ่งทางใจ หุหุ.. สวดมนต์ ไหว้พระ " สาธุ หลวงพ่อ ขอให้ได้งานทำทีเถิด จะไม่เกี่ยงงานแล้ว"

เริ่มต้นปีใหม่กับเรื่องส่วนตั๊ว ส่วนตัวปีนี้ จากนั้นก็รอโทรศัพท์ต่อไปเริ่มหางานได้ 1 สัปดาห์พอดี จะมีที่ไหนเค้ารับเราบ้างน๊า ..อิอิ เปรี้ยวก็เริ่มปลอบใจตัวเองว่าในเวลาอย่างนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุด ที่เราจะต้องคุยกับตัวเอง ที่สุดแล้วตนต้องเป็นที่พึ่งของตน ไม่มีคำว่าสาย หุหุ..สู้ต่อไป..

หนาวที่เมืองน่าน : Cold...Nan Province, North of Thailand.

2011-01-18T23:57:00.000-08:00

เปรี้ยวไปเมืองน่านมาคะ เมืองน่านช่วงนี้อากาศเย็นได้ใจ ใครอยากลองมาแอ่วก็เชิญเลยนะจ้ะ ภาพที่เอามาฝากนี้ถ่ายตอนตี 5 ที่อำเภอเวียงสา จ.น่านคะ

เที่ยวชิว ชิว ที่เมืองกาญฯ _ อุทยานประวัติศาสตร์ปราสาทเมืองสิงห์ : Prasat Meuang Singh Historical Park, Kanchanaburi

2010-12-16T22:36:00.000-08:00

จนกว่าจะมาอัพบล็อกครั้งนี้ได้ อุปสรรคสารพัด สุดจะบรรยาย เปรี้ยวเดินทางไปปราสาทเมืองสิงห์ พร้อมกับที่เดินทางไปเมืองกาญฯ เมื่อเดือนที่แล้ว การเดินทางครั้งนี้ก็เช่ามอเตอร์ไซด์เหมือนเคย ปราสาทเมืองสิงห์ห่างจากตัวเมืองกาญจนบุรี 43 กม.เส้นทางที่ใช้ก็เป็นเส้นทางเดียวกับที่จะไปอำเภอสังขละบุรี มีป้ายบอกเป็นระยะๆ จากนั้นก็ใช้ทางย่อยที่แยกมาจากเส้นทางหลัก ระยะทางประมาณ 9 กม. แต่เปรี้ยวรู้สึกว่าไกลมาก และเปลี่ยวคะ น่ากลัวเหมือนกัน และอีกอย่างคุณลุงที่ให้เช่ารถมอ_ไซด์ดันบอกว่าทางเปลี่ยวมีการชิงทรัพย์กันด้วย เล่นเอาเรากลัวแต่ก็ใจดีสู้เสือมาจนได้ รึว่าเค้าแกล้งพูดให้เรากลัว หุหุ ดีใจที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น อิอิ

ปราสาทเมืองสิงห์ เป็นพุทธศาสนสถานในพุทธศาสนา นิกายมหายาน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแควน้อย รูปแบบการก่อสร้างเป็นศิลปะขอม ราวศตวรรษที่ 13 เป็นสนามหญ้าโล่งๆ สวยมาก ตัวปราสาทตั้งอยู่ตรงกลาง วันที่เปรี้ยวไปอากาศครึ้มๆ ไม่มีแสงแดด เดินได้สบายๆ

ตรงกลางปราสาทจะมีรูปปั้น พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร หรือ Mahayana Budhist ซึ่งเป็นองค์จำลองนะคะ องค์จริงถูกเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร คะ

ส่วนมุมนี้ของปราสาท ภายในประดิษฐาน นางปรัชญาปารมิตตา หรือ Prajnaparamita เป็นเทพีแห่งความเฉลียดฉลาด ในความเชื่อทางพุทธศาสนานิกายมหายาน แต่เปรี้ยวถ่ายรูปมา แต่มันไม่สวยเลยคะ มันมืดไปหน่อยเลยไม่ได้เอามาให้ดูกัน

ใกล้ๆ กับปราสาทเมืองสิงห์ ก็จะเป็นหลุมฝังศพมนุษย์โบราณสมัยยุคก่อนประวัติศาสตร์ ที่ขุดพบในบริเวณใกล้กับแม่น้ำแควน้อย การเดินทางในบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์ สามารถนำรถมอเตอร์ไซด์เข้ามาได้ โดยจะเสียค่าธรรมเนียมเพิ่มอีก 10 บ.

เอาทริปใกล้ๆ กรุงเทพฯ มาฝากคะ เมืองกาญจนบุรีน่าเที่ยวสมกับที่ใครๆ เค้าพูดกัน มีโอกาสคราวหน้า เดี๋ยวเราจะไปเที่ยวอีกแน่นอน อิอิ

เที่ยวชิว ชิว ที่เมืองกาญฯ : The Bridge of the River Kwai, Kanchanaburi

2010-11-05T08:49:00.001-07:00

เปรี้ยวมีโอกาสไปกาญจนบุรีช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาคะ การเดินทางไปในครั้งนี้ก็นั่งรถไฟไปคะ รถไฟสายธนบุรี - น้ำตก ค่าโดยสารฟรีสำหรับคนไทย ชาวต่างชาติเสีย 100 บ.คะ ( แอบเม้าท์นิดนึง..แต่พนักงานการรถไฟที่สถานีกาญจนบุรี ไม่ค่อยจะสุภาพเท่าไหร่เลย เราก็แค่ถามเวลารถไฟนิดเดียว ทำท่าหงุดหงิด เจอกับตัวเลยรู้สึกไม่ดีเท่าไร ) ผ่านไปเรื่องแอบเม้าท์ อิอิ การเดินทางก็ใช้เวลาไม่นานคะ ประมาณ 3 ชม. เปรี้ยวมาถึงบ่ายแก่ๆ เปรี้ยวเดินจากสถานีรถไฟไปไม่ไกลก็ได้ที่พักที่ แอบเปิ้ล เก้สต์เฮ้าส์ พนักงานน่ารักกันทุกคน ห้องก็สะอาด ราคาไม่แพงคะ พอได้ที่พักแล้ว ก็เดินต่อไปที่สะพานข้ามแม่น้ำแควคะ เปรี้ยวไปเมืองกาญฯ ครั้งนี้ครั้งแรก โดยรวมเปรี้ยวว่าเมืองกาญฯ น่าอยู่ อากาศก็ดี

เห็นป้ายชื่อถนนน่ารักดี เท่าที่ดูก็จะมีถนนไต้หวัน สิงคโปร์ ลาว เวียดนาม มีอีกหลายประเทศ เข้าคอนเซ็ปพี่โน้ต อุดม ไทยแลนด์ โอนรี่ เพราะชื่อถนนแบบนี้ คงไม่มีในประเทศอื่นหรอกมั้งเนอะ

และแล้วเราก็เดินมาถึงสะพานข้ามแม่น้ำแควคะ สะพานข้ามแม่น้ำแคว เป็นสะพานที่สำคัญของเส้นทางสายมรณะ สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยกองทัพญี่ปุ่น เพื่อสร้างทางรถไฟไปยังประเทศพม่าคะ แรงงานที่ใช้ก็จะเป็นเชลยศึก กว่า 61700 คน และที่เหลือก็เป็นแรงงานกรรมกรอีกจำนวนมาก ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ แต่การสร้างสะพานเต็มไปด้วยความยากลำบาก เชลยศึกและกรรมกรล้มตายเป็นอันมาก และภายหลังสงครามสิ้นสุดรัฐบาลไทยก็ได้ทำการซ่อมแซมสะพาน เพราะได้รับความเสียหายจากสงคราม

ตลาดอัญมณีใกล้ๆ สะพานคะ ของน่าซื้อมากๆ สวยๆ ทั้งน้าน

หัวรถจักรไอน้ำเก่าที่ตั้งไว้ เพื่อให้คนรุ่นหลังชื่นชม เห็นแล้วทำให้อยากย้อนยุคไปนั่งรถไฟรุ่นนี้บ้างจัง

จากสะพานข้ามแม่น้ำแคว เปรี้ยวเดินกลับมาที่ สุสานสงครามกาญจนบุรี ซึ่งเป็นสุสานที่ใหญ่ที่สุดในจำนวนสุสาน 3 แห่งที่ตั้งอยู่ที่จังหวัดกาญจนบุรี จากการสร้างทางรถไฟสายมรณะ สุสานแห่งนี้ได้รับการออกแบบโดย Collin St. Clair Oakes สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงเชลยศึกที่เสียชีวิตในสงครามและทหารจากเครือจักรภพที่เสียชีวิตมากกว่า 5000 คน และชาวฮอล์แลนด์อีกกว่า 1800 คน

อยากที่เค้าว่า สงครามสร้างแต่ความสูญเสีย เห็นแล้วก็น่าสงสารคนที่ต้องมาเสียชีวิตในต่างบ้านต่างเมือง ช่วงนี้เมืองกาญฯ อากาศกำลังดี และไม่ไกลจากกรุงเทพฯ เท่าไร แต่ไงเปรี้ยวพึ่งจะไป ก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน หุหุ....

ปั่นจักรยานที่อินเล ตอนที่ 2 : Inle By Bike 2, Inle Lake

2010-10-28T23:02:00.000-07:00

เปรี้ยวปั่นจักรยาน แวะที่นั้นที่นี่ไปเรื่อยจนเย็น หวังจะเก็บภาพให้มากๆ ก่อนกลับย่างกุ้งในวันถัดไป เพื่อกลับกรุงเทพฯ เห็นนักท่องเที่ยวเริ่มพูดกันว่า พม่าไม่ให้วีซ่าในช่วงใกล้การเลือกตั้ง อันนี้ก็ไม่รู้ว่าจริงรึเปล่า? เปรี้ยวแวะคุยกับคนพม่า แต่เราไม่คุยเรื่องการเมือง หุหุ พูดมากไปเดี๋ยวเดือดร้อน อิอิ ที่อินเลผู้คนก็น่ารักคล้ายกับทุกเมืองที่เราผ่านไป เอาภาพมาฝากหวังว่าคงชอบนะคะ จบทริปพม่าแล้วคะ

ปั่นจักรยานที่อินเล ตอนที่ 1 ; Inle By Bike 1.

2010-10-27T22:54:00.000-07:00

เช้าวันใหม่เราเริ่มต้นด้วยการเพิ่มพลังงานให้กับร่างกาย อิอิ อากาศที่อินเลดีมากและตอนเช้าอากาศเย็นเล็กน้อยแต่ไม่มาก จากนั้นเราก็เดินไปเช่าจักยาน ค่าเช่าวันละ 30 บ.คะ ถูกมาก

คันนี้ไง ที่เป็นยานพาหนะของเรา หุหุ ชอบมาก ไม่เคยปั่นจักรยานเก่าแบบนี้มาก่อน ชอบมากคะ เหมื่อนได้ย้อนยุค อิอิ

เปรี้ยวปั่นจักรยานออกจากเมืองราว 1 กม. เพื่อไปที่วัด Shwe Yaunghwe Kyaung เป็นวัดเก่าแก่ที่บ่งบอกความเป้นฉานได้อย่างชัดเจน

ตัวอาคารสร้างจากไม้ทั้งหมด สวยมากคะ

เราอยู่ที่สักพักฝนก็เริ่มตกปรอยๆ เห็นเณรเล่นกัน หลังจากว่างจากการเรียน เห็นแล้วก็น่ารักดี เด็กยังไงก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ

ทะเลสาปอินเล ตอนที่ 2 : Inle Lake 2, Myanmar

2010-10-26T11:05:00.000-07:00

ปัจจุบันทะเลสาปอินเลมีประชากรอาศัยอยู่ในบ้านกลางน้ำ รวมถึงเกาะกลางน้ำ และรอบๆ ทะเลสาป คนพื้นเมือง นอกจากชาวอินตาแล้ว ก็ยังมีคนฉาน คนพะโอ คนดะนุ คนพม่า และชนเผ่าเล็ๆ อีก แต่มีจำนวนไม่มาก ที่น่าสนใจ คือ มีการทำสวนกลางน้ำโดยเฉพาะ สวนมะเขือเทศ คะ ไกด์หนุ่มบอกเราว่า มะเขือเทศจากทะเลสาปอินเล เป็นมะเขือเทศที่มีคุณภาพดีชาวบ้านจะนำไปขายที่มัณฑะเลย์เพราะเป็นตลาดรับซื้อที่ใหญ่ที่สุด นอกจากมะเขือเทศก็ยังมีผัก ผลไม้ เช่น ดอกไม้ พืชตระกูลถั่ว แตงโม กระเทียม ฯลฯ ที่สร้างอาชีพให้กับคนที่นี่ จากที่เราลัดเละไปตามมุมต่างๆของทะเลสาป เปรี้ยวชอบมากได้เก็บภาพอย่างจุใจจนกระทั่งเย็น

พี่หม่อง เค้ากำลังเตรียมตัวกับงานใหญ่ที่จะจัดในเดือนต.ค.ของทุกปี เรียกว่า Phaung Daw U Festival มีประมาณ 20 วัน ใครสนใจเชิญได้เลยนะคะ แต่คงจะต้องเป็นปีหน้า เพื่อนเปรี้ยวคนหนึ่งเคยไปเมื่อหลายปีมาแล้ว บอกว่ามีการล่องเรือกลางทะเลสาปสวยมาก เปรี้ยวเองก็เกิดอาการอยากเห็นเหมือนกัน

เราอยู่ในทะเลสาปจนค่ำก็ได้เวลากลับ ทะเลสาปอินเลสวยสมชื่อที่ใครๆ ต่างก็เชียร์ให้เรามา แต่สุดท้ายก็เป็นอย่างคิดจริงๆ

ทะเลสาปอินเล ตอนที่ 1 : Inle Lake 1, Myanmar.

2010-10-24T22:49:00.000-07:00

อินเล( Inle )เป็นเมืองเล็กๆ แต่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวในเรื่องทัศนียภาพความสวยงาม พอมาถึงก็ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมในการเข้าเมือง 5 Usd. โอ..แม่เจ้าพี่หม่อง เค้าเล่นเก็บเงินอย่างนี้เลยรึนี่ วันแรกที่ทะเลสาปอินเล เปรี้ยวเช่าเรือกับเพื่อนกลุ่มเดิมในราคา 15000 k ( ประมาณ 370 บาท ) ปกติราคาประมาณ 12000 k แต่ครั้งนี้ พวกเราตกลงไปเจดีย์อินเต่ง ( Shwe Inn Tain ) ซึ่งต้องจ่ายเพิ่มอีก 3000 k แต่ก็ถือว่าทริปนี้ประหยัดเงินมากๆ หุหุ.. พวกเราเริ่มต้นทิปนี้ประมาณ 8 โมงเช้า ไกด์เดินมารับเราถึงที่พักเลย

ทะเลสาปอินเล มีความยาว 22 กม. ความกว้างประมาณ 11 กม. และสูงจากระดับน้ำทะเล 875 เมตร ทะเลสาปมีทัศนียภาพที่สวยงาม ห้อมล้อมด้วยภูเขา น้ำใสสวยมาก

ที่นี่เป็นท่าเรือที่เรากำลังจะไปนั่งเรือคะ ไกด์หนุ่มของเราบอกเราว่าที่นี่มีหมู่บ้านทั้งหมดประมาณ 17 หมู่บ้าน มีทั้งที่อาศัยในทะเลสาปและรวมไปถึงรอบๆทะเลสาป ชาวบ้านส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่นี่เป็นคนอินตา ( Intha ) ซึ่งภาษาและวัฒนธรรมก็ใกล้เคียงกับวัฒนธรรมฉาน ซึ่งเปรี้ยวลองหาข้อมูลในหนังสือ ก็พบว่า คนอินตา อพยพจากทางตอนใต้ของพม่า และมาอาศัยอยู่ที่นี่ ราวศวตรรษที่ 18

พอเรานั่งเรือมาได้สักพัก ภาพที่เห็นคือ ชาวประมงที่กำลังหาปลา แต่การหาของคนที่นี่ เค้าก็มีลีลาที่น่าสนใจมากๆ ดูแล้วก็แปลกดี แปลกตรงที่พายเรือแบบใช้เท้านี้แหละค่ะ ที่ทำให้เปรี้ยวชอบมาก เพราะไม่เคยเห็นมาก่อน

พวกเรามาเจดีย์อินเต่ง ( Shwe Inn Tain Monestary ) ทริปนี้สาวพม่าที่เก้สต์เฮ้าส์เป็นคนแนะนำเรามาคะ บอกว่าสวยมาก มีเจดีย์เป็นพันองค์ และเจดีย์แต่ละองค์ก็เก่าแก่ เรียกว่าอายุมากกว่า 100 ปีเลยคะ รวมไปจนถึงตลาดขายสินค้าที่ระลึกที่เยอะมาก เรียกว่าเงินในกระเป๋าแทบจะบินออกจากกระเป๋าไปอย่างรวดเร็ว ของน่าซื้อมากๆ ขอบอก^_^

จากเจดีย์เราก็กลับมาในทะเลสาปอีกครั้ง โดยไกด์หนุ่มบอกว่าโดยรวมๆของการเหมาเรือต่อวัน สิ่งที่เราจะได้เห็นก็จะเป็นวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของคนท้องถิ่น เรือก็จะแวะตามบ้านต่างๆ อย่างที่เปรี้ยวแวะร้านแรกเป็นร้านขายของที่ระลึก ราคาแพงมาก จับสินค้าอันไหน แม่เจ้า..สาวพม่าก็จะตรงเข้ามา พร้อมบอกราคาเป็นดอลล่าร์เรียบร้อย บอกเลยซื้อไม่ลงซักอย่าง แพง อันนี้ขอผ่าน..ไม่ถูกใจเท่าไรในร้านแรก

ส่วนที่น่าสนใจ ก็มีที่บ้านหลังนึง เค้าทำเครื่องประดับเงินคะ ราคาไม่แพง สวยเป็นงานแฮนด์เมด และอีกอย่างก็ คือ ผ้าทอมือที่เปรี้ยวอดใจไม่ได้ เห็นแล้วต้องซื้อ โดยเฉพาะ ลองจี ( longyis )ในภาษาพม่า บ้านเราเรียกว่าโสร่ง หรือ ผ้าถุงคะ แต่ที่ชอบมาก คือ ถ่ายรูปในทะเลสาปอินเล อันนี้แหละที่น่าสนใจที่สุด เดี๋ยวเปรี้ยวจะเอามาฝากครั้งหน้านะคะ

พินดายาเมืองแสนสงบ : Pindaya, Myanmar.

2010-10-22T22:38:00.000-07:00

เปรี้ยวเดินทางออกจากคาเลาแต่เช้า โดยเปรี้ยวแชร์ค่าเช่ารถกับเพื่อนกลุ่มเดิม เพราะเปรี้ยวเปลี่ยนใจไม่เทร็กกิ้งที่คาเลา พวกเราเช่ารถราคา 50 Usd. พร้อมคนขับ โดยพี่หม่องจะไปส่งเราที่ทะเลสาปอินเล พวกเราเดินทางมาที่หมู่บ้านพินดายา ซึ่งไม่ไกลจากคาเลามากนัก ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 1 ชม.ครึ่ง ( ถ้าเปรี้ยวจำไม่ผิด ) ที่เปรี้ยวมาที่นี่เพราะต้องการมาที่ถ้ำพินดายา ซึ่งได้ยินจากเพื่อนนักท่องเที่ยวมาว่าสวยมาก น่าประทับใจ เลยอยากเห็นกับตาตัวเองบ้าง

ถ้ำพินดายา ( Pindaya Caves ) เป็นถ้ำหินปูน ซ่อนตัวอยู่ในช่องเขา การเดินทางขึ้นไปที่ถ้ำก็สะดวกสบายจะขึ้นลิฟท์ หรือว่าจะเดินขึ้นก็ได้คะ แต่เปรี้ยวเลือกเดินขึ้นไป เพราะไม่ชอบใช้ลิฟท์ และจะต้องเสียค่าธรรมเนียม 3 Usd. และค่ากล้อง 300 k ต้องถอดรองเท้ารวมทั้งถุงเท้าด้วย สามารถฝากไว้กับพี่หม่องได้ โดยค่าฝากก็แล้วแต่จิตศรัทธา ภายในถ้ำพินดายามีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ภายในถ้ำมากกว่า 8000 องค์ และพระพุทธรูปบางองค์มีอายุกว่า 100 ปี ภายในถ้ำมีทางเดินและไฟฟ้าคะเดินสบาย บางแห่งมีน้ำหยดตลอดเวลา พื้นจะลื่นก็ต้องคอยระวัง

พอเปรี้ยวเดินเข้ามาก็ทึ่งมากๆ พระพุทธรูปเยอะมาก สวยมาก สมกับที่เค้าบอกมาว่าต้องมาดู พระพุทธรูปที่ประดิษฐานที่ถ้ำแห่งนี้ ก็มีทั้งคนพม่า และชาวต่างชาติ นำมาถวายกับทางวัด เพื่อนำมาเก็บภายในถ้ำ เปรี้ยวสังเกตดูจะเห็นว่าพระพุทธรูปส่วนใหญ่เป็นปางสมาธิคะ

ที่เมืองพินดายาแห่งนี้ ประชาชนที่อาศัยอยู่ที่นี่ จะเป็นชนกลุ่มน้อย เช่น เผ่า Pa-o, Danu, Palaung, Taung-yo ตั้งแต่มาเปรี้ยวได้ยินเกี่ยวกับคนพม่าเรื่องศาสนา พอมาพม่าจริงๆ ก็ได้คำตอบว่าคนพม่ามีความเสื่อมใสในพระพุทธศาสนาอย่างแรงกล้าเลยจริงๆ เปรี้ยวเดินดูวัดได้สักพักก็ได้เวลาที่เราจะแวะตลาดเพื่อเดินทางต่อไปทะเลสาปอินเล แต่ก่อนไปก็แวะซื้อผ้า ที่ถ้ำพินดายานอกจากจะเป็นที่ตั้งของวัดพินดายา ตรงลานจอดรถก็ยังมีร้านขายสินค้าน่าจะมา 10 กว่าร้านได้ เปรี้ยวเห็นแล้วต้องระงับใจเอาไว้เลย แต่อย่างที่บอกว่าทริปนี้เปรี้ยวประหยัดเงินพอสมควร ก็เลยมีเงินช้อปปิ้ง อิอิ

วิวจากหน้าถ้ำพินดายา

ระหว่างที่เรากำลังจะไปตลาด ก็เจอกับกลุ่มคนเลี้ยงช้าง เลยถือโอกาสถ่ายรูปซะเลย

Pindaya Market เรามาที่ตลาด พอมาถึงก็เจอป้าคนนี้ขายขนมอยู่ เปรี้ยวก็เลยถือโอกาสลองชิมดู ขอซื้อแค่ 500 k ประมาณ 20 กว่าบาทนะจะได้ โอ..แม่เจ้า ป้าเค้าให้ขนมมาเกือบ 10 ชิ้น รสชาติอร่อยคล้ายขนมตาลบ้านเรา แต่ไม่รู้ว่าเค้าทำมาจากอะไร รสชาติอร่อย

ในตลาดจะเป็นคล้ายห้องแถวไม้ต่อกันไป แต่จะเป็นบ้านทรงโบราณๆ ดูสวยเข้ากับบรรยากาศเมืองเล็กแห่งนี้เลยคะ ที่เมืองนี้ดูจะเป็นเมืองสงบๆ อยู่ท่ามกลางภูเขา อากาศสบาย ผู้คนมาจากหลายเผ่า แต่ก็สามารถอยู่รวมกันอย่างสงบ เรียกว่าอยู่อย่างพอเพียงเลย

ใกล้จบทริปพม่าของเปรี้ยว หวังว่าที่เอามาฝากคงชอบกันนะคะ

เที่ยวเมืองในหมอกที่พม่า : Kalaw, Myanmar

2010-10-21T11:39:00.000-07:00

หลังจากที่เที่ยวพุกามทุ่งเจดีย์แล้ว เปรี้ยวก็เดินทางต่อไปคาเลา ( Kalaw ) ซึ่งก็เป็นทางผ่านที่จะไปทะเลสาปอินเล เปรี้ยวออกเดินทางด้วยรถบัส ซึ่งรถจะมารับที่หน้าเก็สต์เฮ้าส์เลยคะ ใช้เวลาในการเดินทาง 12 ชม. เส้นทางเริ่มเป็นเขาสูง คล้ายๆ แม่ฮ่องสอน อากาศเริ่มเย็น.. จากร้อนมาปะทะเย็นก็ชวนให้เปรี้ยวปวดหัวเหมือนจะเป็นไข้

เปรี้ยวมาถึงคาเลาบ่าย 3 โมงเย็น อากาศอึมครึม ดีที่เตรียมเจ็กเก็ตตัวหนามาด้วย พอลงรถได้ก็เห็นมีแขกโพกผ้ามาเรียกว่าจะพักที่ไหน สนใจเทร็กกิ้งไม๊? เราเลยบอกว่าขอปรึกษาเพื่อนก่อน ซึ่งทริปนี้เปรี้ยวก็มีมูส ซานดร้า และเลียวนาสที่เที่ยวด้วยกันตั้งแต่มัณฑะเลย์ เปรี้ยวอยากพักที่อื่น แต่ซานดร้าอยากจะพักที่คุณแขกโพกผ้าเค้าแนะนำ เปรี้ยวเองไม่อยากขัดก็เลยตกลง จริงๆ เพราะเราไม่ค่อยถูกชะตากับคุณแขกเค้าเท่าไร แต่เห็นว่าพักแค่คืนเดียว หลังจากที่เราเก็บสัมภาระเรียบร้อย เราก็ออกเดินไปตลาด แต่จริงๆ เปรี้ยวตั้งใจจะไปเทร็กกิ้งที่นั้น แต่กลับตาลปัตรเพราะร่างกายไม่เอื้อซะแล้ว ( ขี่รถจักรยานที่พุกาม จนปวดขาถ้าขืนไปเทร็กกิ้งต่อ รั้งแต่จะเป็นภาระชาวบ้านเปล่าๆ.. ) ที่ตลาด ผู้คนเยอะ คึกคักดี คนน่ารัก ยิ้มให้เราตลอด ขอถ่ายรูปก็ไม่ว่า เปรี้ยวชอบมากคะ

คาเลา ( Kalaw ) เป็นเมืองเล็กๆ เงียบสงบ ตั้งอยู่ในรัฐฉาน ซึ่งสูงจากระดับน้ำ 1320 เมตร สงสัยอากาศจะเย็นตลอดทั้งปีเลย ( ช่วงที่เปรี้ยวพักอยู่ตอนกลางคืนอากาศหนาว ส่วนตอนเช้าอากาศเย็นมีหมอกด้วย ทำให้คิดถึงซาปาที่เวียดนามเลยคะ อากาศคล้ายกัน ) ที่เมืองนี้นอกจากจะมีชาวเขาอาศัยอยู่แล้ว ก็ยังมีทั้งคนฉาน คนพม่า คนอินเดีย มุสลิม และคนเนปาล ส่วนใน 2 กลุ่มหลัง เข้ามาอาศัยในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อทำงานให้กับกองทัพอังกฤษ คาเลาเป็นเมืองที่น่าสนใจมาก สำหรับคนที่ต้องการเทร็กกิ้ง เปรี้ยวลองถามราคาแล้ว ก็ไม่ถือว่าแพง แถมยังมีเส้นทางลัดเลาะไปตามภูเขา ดูชาวเขาเผ่าต่างๆ เปรี้ยวเสียดายมากๆ ที่ไม่ได้เทร็กกิ้ง หาข้อมูลตั้งแต่กรุงเทพฯ สุดท้ายทริปนี้ไม่ได้ดั่งใจ ไป 1 อย่าง หุหุ

ป้ายโฆษณายากันยุงอันนี้ ถูกใจเปรี้ยวมาก

เดินดูอาหาร ส่วนใหญ่ก็เหมือนๆ กับบ้านเรา ก็มีเห็ด ผัก ถั่ว ข้าว เยอะแยะมากมาย แต่เห็นแล้วคิดถึงแม่เลย อยากให้แม่ทำกับข้าวให้กิน อิอิ

เปรี้ยวมองไว้แล้ว แอบเปิ้ล เห็นแม่ค้าขายอยู่หลายร้าน ตั้งใจว่าเราจะซื้อ หุหุ

ตาชั่งรุ่นนี้ เกิดมาพึงเคยเห็น เห็นแล้วชอบมาก อยากจะเอากลับบ้านมาด้วยจัง^_^

เดินสักพักฝนก็เริ่มตก เปรี้ยวแวะไปพักกินข้าวผัดอยู่พักนึง พอฝนหยุดเราก็เดินกลับมาที่ตลาดอีก เพราะเปรี้ยวอยากกินแอปเปิ้ลคะ เปรี้ยวซื้อในราคาประมาณ 20 บาท ได้มา 5 ลูก รสชาติก็กรอบ อร่อย ใช้ได้เลยและที่สำคัญราคาไม่แพง เที่ยวพม่าดีอย่าง เพราะเปรี้ยวตั้งงบไว้ใช้ต่อวัน ตั้งแต่เที่ยวมาใช้เงินไม่ถึงตามงบที่ตั้งเอาไว้เลยซักวัน ดีใจใช้เงินน้อยกว่าที่คิดไว้ อิอิ เที่ยวแบบนี้ถูกใจมากๆ อิอิ

ชมพระอาทิตย์ที่ทุ่งเจดีย์ : Old Bagan, Myanmar.

2010-10-15T20:09:00.000-07:00

เริ่มต้นกับพระอาทิตย์ตกที่พุกาม เปรี้ยวเที่ยวรอบพุกามด้วยรถม้าคะ ทั้งวันจ่าย 10000 k ( 300 บาท ) เป็นราคาที่ถูกใจมากๆ เริ่มตั้ง 8.30 น. จนกระทั่งพระอาทิตย์ตก เปรี้ยวอยากลองถ่ายภาพดู ( มูสและซานดร้าก็มาด้วย ) เปรี้ยวเริ่มมารอพระอาทิตย์ตก ประมาณ 5 โมงเย็น คอยเวลาไปเรื่อยๆ บรรยากาศดี ลมเย็น เจดีย์เป็นพันๆ องค์อยู่รอบตัว ตามประวัติบอกไว้ว่า ราวศตวรรษที่ 13 บริเวณนี้มีเจดีย์ประมาณ 4446 องค์ แต่ปัจจุบันเหลืออยู่ 2217 องค์ เปรี้ยวนั่งรอจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าก็กลับที่พัก

ส่วนทริปที่ 2 เปรี้ยวตื่นตี 4 คะออกจากที่พัก ตี 4.30 น.เปรี้ยวเช่ารถจักรยานจากที่พัก 1000 k ( 30 บ. ) ตอนแรกก็กังวลว่าจะอันตรายรึเปล่า? แต่งานนี้มีมูสและซานดร้ารวมทริปเหมือนเคย เราและคุณเลียวนาสเป็นผู้ตาม ให้มูสและซานดร้านำทาง ปั่นรถจักรยานท่ามกลางความมืด แต่ปรากฎว่าชาวบ้านเค้าตื่นกันบ้างแล้วคะ และมีบางคนเค้าก็เดินกันเป็นกลุ่มๆ เพื่อไปทำนา จากที่พักจนถึงเจดีย์ที่เราจะปีนขึ้นไปดูแสงแรกของพระอาทิตย์ ก็ไกลประมาณ 4 กม. แต่ครั้งนี้เปรี้ยวไม่ลืมไฟฉายคะ เตรียมมาอย่างดี พอมาถึงก็ปีนขึ้นไป ได้ยินเสียงคนคุยกันเป็นภาษาไทย โอ.. แม่เจ้ามาก่อนเปรี้ยวอีก หลังจากที่เราทักทายคุยเรื่องการเดินทางกับพี่ๆ คนไทยกลุ่มนั้นเล้ว ก็ได้เวลาถ่ายภาพ

เปรี้ยวรออยู่ จนสว่างก็ร่ำลา พี่ๆ คนไทยกลุ่มนั้นกลับที่พัก เพื่อทานอาหารเช้า ทริปนี้เปรี้ยวชอบมาก เพราะตั้งใจไว้ตั้งแต่กรุงเทพฯ แล้วว่าจะไปดูพระอาทิตย์ตกและพระอาทิตย์ออกที่พุกามให้ได้ และเราก็ได้ทำอย่างที่ตั้งใจก็สบาย สำหรับทริปนี้ที่เปรี้ยวเอามาฝาก หวังว่าคงจะชอบกันนะคะ

การเดินทางอันยาวนานจากมัณฑะเลย์ถึงพุกาม : Mandalay _ Bagan, Myanmar

2010-10-14T23:00:00.000-07:00

เปรี้ยวเดินทางจากมัณฑะเลย์ด้วยรถบัส ไม่มีแอร์ ไม่มีพัดลม ใช้เวลาเดินทางโดยประมาณ 7-8 ชม.ระยะทาง 145 กม. พอเห็นถนนก็รู้เลยว่าเราจะเดินทางถึงพุกามกี่โมง ถนนเป็นทางลูกรัง บางแห่งต้องผ่านลำธารด้วย รถวิ่ง 20 กม.ต่อชม. ( อันนี้คิดเอาเอง ) รถหยุดพักประมาณ 2-3 ครั้ง การนั่งในรถที่ต้องนั่งหัวสั่นหัวคลอนเป็นอะไรที่ทรมานมากๆ นอนหลับไม่ได้ อากาศร้อน โดยเฉพาะเวลาที่พี่หม่องแกอยากเปิดแอร์ แบบว่าไม่รู้ว่าแอร์ใช้งานครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ หุหุ พี่แกก็บอกให้ปิดหน้าต่างให้หมด เพราะจะเปิดแอร์ แต่อากาศภายในร้อนสุดๆ ไม่ได้เย็นขึ้นมาเลย เปรี้ยวงี้เปิดหน้าต่างลมข้างนอกยังเย็นกว่าข้างในรถอีกคะ แต่งานนี้เรียกว่าต้องอดทน หุหุ เพื่อไปให้ถึงยังทุ่งเจดีย์

ภายในรถบัส ราคาค่าโดยสารที่เราจ่าย ก็ประมาณ 350 บ. ในรถคันนี้มีชาวต่างชาติทั้งหมด 9 คนคะ คือ คนเยอรมัน 1 คน ฝรั่งเศล 2 คน โปแลนด์ 2 คน สวิตเซอร์แลนด์ 1 คน คนเกาหลี 1 คน คนไทย 2 คนรวมเปรี้ยวด้วย ( เจอเรื่องแปลก คือ เราก็ยิ้มให้เค้า แต่เค้ากลับมองเราด้วยสายตาแปลกๆ เราเลยไม่คุยกับคนไทยคนนั้นเลย เป็นครั้งแรกที่เราเจอแบบนี้ ปกติเจอคนไทยในต่างประเทศเท่าที่เปรี้ยวเจออัชฌาสัยดี บอกเลยว่าเป็นคนไทย และเปรี้ยวงี้เม้าส์กระจายเพราะเราคิดถึงบ้าน อยากรู้ว่าเค้าจะรู้สึกเหมือนเราอ่ะเปล่า.. แต่ครั้งนี้ขอบาย หุหุ แถม ซานดร้าเพื่อนเปรี้ยวยังบอกว่าผู้หญิงไทยคนนั้นดูแปลกๆ เปรี้ยวก็ได้แต่เงียบ ไม่อยากพูดให้เรื่องมันยาว ) และนี่คือมูสกับซานดร้าที่เปรี้ยวแชร์ค่ารถไปสะพานอูเบ็งด้วย ก็เดินทางมาพร้อมกัน และเราคิดว่าเราน่าจะเที่ยวด้วยกันที่พุกาม

ระหว่างที่พักทานข้าวเที่ยง แต่เปรี้ยวไม่ได้ทานนะคะ กะว่าจะไปทานที่พุกามเลยทีเดียว ช่วงรอ เราก็เดินถ่ายรูปเรื่อยๆ มีความรู้สึกเหมือนกำลังย้อนเวลาเดินทางในประเทศไทยเมื่อ 50 ปีก่อน ( เอ๊ะ..จะใช่เปล่าน๊า )

เปรี้ยวเดินทางมาถึงพุกามประมาณ บ่าย 3 โมงครึ่ง รถบัสจอดที่ด่านนอกเมือง ชาวต่างชาติเสียค่าธรรมเนียม 10 $ พอถึงที่ท่ารถเราก็ขึ้นรถม้าไปยังที่พัก เปรี้ยวพักที่พุกาม ราคาค่าที่พัก 12 $ ต่อคืน ต้องขอโทษที่เปรี้ยวจำชื่อไม่ได้ แต่รู้ว่าไม่ไกลมากจากท่ารถมากนัก

เปรี้ยวเก็บสัมภาระที่ห้องพักเรียบร้อย เราก็เดินรอบๆ เมือง เปรี้ยวเดินมาที่เจดีย์ชเวสิกอง ด้านหน้าจะมีสาวๆ วิ่งไล่ตามเพื่อขอติดผีเสื้อเป็นเข็มกลัดอันเล็กๆ แต่เราปฏิเสธไม่รับ เพราะเปรี้ยวรู้สึกว่าของฟรีไม่มีในโลก จึงไม่อยากรับมาให้ลำบากใจ แต่ว่าสาวๆ ที่ตามให้เข็มกลัดก็แสดงอาการโกรธๆ เล็กน้อย ซึ่งทำให้เราคิดได้ว่าทำไมเค้าต้องโกรธเราด้วย มันต้องมีอะไรแน่ๆ ชวนให้สงสัย มาเรื่องเจดีย์ดีกว่า เจดีย์ชเวสิกอง ( Shwezigon Paya ) สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าอโนรธามังช่อ ( Anawrahta ) แต่สร้างเสร็จในสมัยพระเจ้าจานสิตา ( Kyanzittha กษัตริย์แห่งพุกามในช่วง ค.ศ. 1084-1113 ) เพื่อเป็นที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและพระเขี้ยวแก้วที่อัญเชิญมาจากประเทศศรีลังกา

เปรี้ยวมาถึงที่นี่ก็ประมาณ 1 ทุ่มแล้ว แต่คนพม่าก็ยังมากราบไหว้เจดีย์ชเวสิกองกันไม่ขาดสาย เปรี้ยวเดินรอบๆ ได้สักพักก็เดินกลับ สิ่งที่ลืมไม่ได้คือ ไฟฉายนะคะ เผื่อใครไปเดินเวลาเย็น เปรี้ยวเองลืมเอาไปด้วยพอเดินออกมาได้สักพัก แบบว่ามืดสนิท เลยทำให้รู้สึกเบื่อหน่ายเรื่องความขี้หลงขี้ลืมของเราเอง ชวนให้หงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก

เมืองนี้มียิ้ม : The Land of Smile, Myanmar.

2010-10-09T19:58:00.000-07:00

พม่าเมืองยิ้ม เรื่องนี้เรื่องจริงเลยคะ ขอยืนยันตั้งแต่วันแรกที่ไปจนกระทั่งกลับ เปรี้ยวได้พบเจอแต่เรื่องดีๆ ตลอด เพื่อนที่เดินทางไปด้วยกับต่างก็ยกมือยอมรับว่าพม่าเป็นเมืองยิ้มจริงๆ แม้จะเจอบางเรื่องที่ไม่น่าประทับใจ แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่เล็กน้อยมากๆ เพื่อนชาวต่างชาติของเปรี้ยวต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเมื่อก่อนประเทศไทยก็เป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้หาไม่เจอ ฟังดูก็น่าเสียใจเหมือนกันนะเนี่ย เรามาพูดเรื่องพม่าต่อดีกว่า คนพม่าน่ารักมาก เป็นมิตร ส่วนการเดินทางไปตามเมืองต่างๆ ค่อนข้างปลอดภัย แต่ค่อนข้างใช้เวลาพอสมควร เพราะถนนในพม่าไม่ค่อยดีเท่าไร และเปรี้ยวมีภาพเพื่อเป็นการยืนยัน

^_^ เณรน้อยจากมิงกุน

^_^ สาวพม่า

^_^ สองพี่น้องที่ท่าเรือ

*_* ฝากพม่าเมืองยิ้มไว้ด้วยนะคะ หวังว่าคงชอบกันนะคะ*_*

ชมพระอาทิตย์ยามเย็นที่สะพานอูเบ็ง : U Bein's Bridge, Amarapura.

2010-10-08T03:52:00.000-07:00

เปรี้ยวมาที่สะพานอูเบ็ง เพื่อให้ทันเวลาก่อนพระอาทิตย์ตก ทริปนี้มีเพื่อนแชร์ค่ารถ คะ พวกเราเจอกันมิงกุนคุยกันถูกคอก็เลยเดินทางมาที่นี่ด้วยกัน พวกเราทั้งหมดรวม 4 คน คือ มูสและซานดร้า จากฝรั่งเศล และเปรี้ยวจากประเทศไทย และสุดท้ายคือ คุณเลียวนาส จากโปแลนด์ เสียค่ารถจากตัวเมืองมาที่เมืองอมรปุระ 8000 k หารลงตัวพอดี ใช้เวลาเดินทางประมาณ 30 นาที สะพานอูเบ็งเป็นสะพานไม้สักที่ยาวที่สุดในโลก มีความยาวถึง 1.2 กม. เสาไม้สักมีมากถึง 984 ต้นเป็นของเดิม เพราะปัจจุบันทยอยเปลี่ยนเป็นเสาคอนกรีตคะ สะพานอูเบ็งเป็นสะพานที่ทอดข้ามทะเลสาปตุงทามาน ( Taungthaman Lake ) สร้างขึ้นโดยขุนนางผู้ใหญ่ชื่อ อูเบ็ง ( จึงเป็นชื่อที่นำมาเรียกเป็นชื่อสะพาน ) โดยไม้สักทั้งหมดที่ใช้สร้างสะพานนั้น ได้มาจากไม้สักที่นำไปสร้างพระราชวังอังวะคะ ก็นับว่าสะพานอูเบ็งนับตั้งแต่สร้างจนถึงปัจจุบันก็มีอายุมากกว่า 220 ปีแล้วคะ สะพานอูเบ็งสวยอย่างที่คนเค้าว่ากัน สามารถเช่าเรือชมทะเลสาปได้ ราคา 2000 k ต่อคน

ฝากอีกรูปนะคะ เราต้องบอกลามัณฑะเลย์ที่นี่แล้ว เพราะเปรี้ยวเดินทางไปพุกามต่อในวันรุ่งขึ้น น่าเสียดายที่เวลามีน้อย ไม่งั้นคงจะเที่ยวได้หลายแห่งมากกว่านี้

จากย่างกุ้งถึงมัณฑะเลย์ : Mingun, Mandalay Myanmar.

2010-10-04T20:16:00.000-07:00

จากย่างกุ้งเปรี้ยวเดินทางด้วยรถบัสปรับอากาศ เพื่อขึ้นเหนือไปยังเมืองมัณฑะเลย์ ใช้เวลาในการเดินทาง 12 ชม. พี่หม่องจะจอดรถพักตามจุดพักรถประมาณ 3 ครั้ง ครั้งละ 20 นาทีถึงครึ่งชม. เพราะบนรถไม่มีห้องน้ำเหมือนบ้านเรา พี่หม่องแกก็ปลุกเปรี้ยวทุกครั้งที่จอดด้วยความหวังดีของพี่หม่องแก โอ..แม่เจ้าเหนื่อยอยากนอน จากการจอดพัก พอขึ้นรถพี่หม่องแกก็เริ่มเปิดดีวีดี เรื่องแรก Salt เรื่องที่ 2 องค์บาก 3 ของพี่จา พนม สงสัยจะเข้าใจ ถึงแม้จะเป็นภาษาไทยมุขตลกๆ พี่แกก็ฮากันใหญ่ แต่เปรี้ยวอยากนอน หุหุ จนกระทั่งเรามาถึงมัณฑะเลย์ ประมาณ 6 โมงเช้า เปรี้ยวก็เข้าพักที่ Royal Guesthouse โชคดีที่มีห้องว่างให้เรา 1 ห้อง ราคาค่าที่พัก 12 $ รวมอาหารเช้า เปรี้ยวเริ่มต้นเช็คราคาค่าเรือเพื่อเดินทางไปมิงกุนในวันรุ่งขึ้น และรถบัสที่จะเดินต่อไปยังพุกามเพราะเวลาที่จำกัดแค่ 2 อาทิตย์

เช้าวันรุ่งขึ้นเปรี้ยวเดินมาที่ท่าเรือ เพื่อไปที่มิงกุน ( Mingun ) ค่าเรือ 5000 k เป็นราคาไป-กลับ โดยออกเดินทางเวลา 9.00 น.และกลับ 13.00 น.คะ มิงกุนเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ตั้งอยู่ตอนเหนือของเมืองมัณฑะเลย์ ห่างกันโดยประมาณ 11 กม. สามารถเดินทางด้วยเรือโดยล่องขึ้นไปตามแม่น้ำอิระวดี

พอเรามาถึง ก็สามารถมองเห็นเจดีย์องค์แรก คือ Settawya Paya ภายในวิหารมีรอยพระพุทธบาท สันนิษฐานว่าวิหารสร้างขึ้น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1811 คะ

เดินตามทางเดินมาเรื่อยๆ ก็จะเห็นเจดีย์มิงกุน ( Mingun Paya ) สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าโบดอพญา ( King Bodawpaya ) หรือ พระเจ้าปดุง ที่คนไทยรู้จัก ซึ่งหากว่าสร้างเสร็จก็จะถือว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างด้วยอิฐที่ใหญ่ที่สุดในโลกเลย พระเจ้าโบดอพญารับสั่งให้สร้างเจดีย์มิงกุน ขึ้นราวปี ค.ศ. 1790 โดยใช้แรงงานทาสและนักโทษหลายพันคน แต่การก่อสร้างได้หยุดลงราวปีค.ศ. 1819 เหตุเพราะพระเจ้าโบดอพญาเสด็จสวรรคต เจดีย์มีขนาดใหญ่มากๆ เฉพาะฐานแต่ละด้าน ก็มีความยาวหลายร้อยเมตร ส่วนรอยแยกที่เกิดขึ้นนั้น เกิดจากแผ่นดินไหวเมื่อปี ค.ศ. 1838 คะ

การจะขึ้นไปบนเจดีย์ ต้องเสียค่าธรรมเนียม 3000 k เปรี้ยวก็คิดแล้วคิดอีก จะขึ้นไม่ขึ้นดี สุดท้ายเราก็ยอมเสียเงินขึ้นไปจนได้ ทั้งปีน ทั้งป่าย จนกว่าจะขึ้นถึงข้างบนเพื่อถ่ายรูป เปรี้ยวได้ไกด์นำทางเป็นหนุ่มพม่าเกิดและโตที่มิงกุนเลย เวลาว่างก็จะหาค่าเล่าเรียนโดยการเป็นไกด์ ปีหน้าก็จะเรียนจบแล้ว โดยเค้าจะกลับมาเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนประจำหมู่บ้าน เงินเดือนที่จะได้รับประมาณ 30 $ หรือ พันกว่าบาท โอแม่เจ้า ไม่อยากจะเชื่อ

จากเจดีย์มิงกุน เราเดินต่อมาดูระฆังมิงกุน ( Mingun Bell ) ซึ่งมีน้ำหนักถึง 90 ตัน ไกด์หนุ่มบอกว่าเข้าไปถ่ายรูปข้างในระฆังได้ แต่เปรี้ยวไม่เข้าไป กลัวมันหล่นลงมา ( คิดได้ไง )

มิงกุนทัชมาฮาส สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าบาจีดอ ( King Bagyidaw ) ราวปีค.ศ. 1816 สร้าง 3 ปี ก่อนที่พระองค์จะสืบราชสมบัติต่อจากพระเจ้าโบดอพญา ซึ่งพระองค์ทรงรับสั่งให้สร้างเจดีย์ขึ้นเพื่อถวายแด่พระมเหสี Hsinbyume Princess และก็อีกเช่นกัน ในค.ศ. 1838 เกิดแผ่นดินไหว เจดีย์ได้รับความเสียหาย จนกระทั่งในสมัยพระเจ้ามินดอ ( King Mindon )ได้รับสั่งให้ซ่อมแซมในปี ค.ศ. 1874

ตอนขากลับมาถึงมัณฑะเลย์ หนุ่มน้อยที่ท่าเรือขอถ่ายรูป เปรี้ยวเลยได้ภาพนี้มา น้องเค้าชอบใจใหญ่ที่ได้เห็นตัวเอง

เจดีย์ชเวดากอง : Shwedagon Paya, Yangon Myanmar.

2010-10-04T01:34:00.000-07:00

เค้าว่ากันว่า เจดีย์ชเวดากอง ถือว่าเป็นไฮไลท์ของการเดินทางท่องเที่ยวในเมืองย่างกุ้ง ใครไม่มาเจดีย์ชเวดากองถือว่ามาไม่ถึง เจดีย์ชเวดากองตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมืองย่างกุ้ง ตั้งอยู่บนเนินเขา เปรียวนั่งรถแท็กซี่มาที่นี่ เสียค่าแท็กซี่ 2 $ เสียค่าธรรมเนียม 5 $ เจดีย์ชเวดากอง สวยมากๆ น่าทึ่ง เป็นสิ่งที่น่ามหัศจรรย์อย่างบอกไม่ถูก เจดีย์ชเวดากอง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ 2500 ปีที่แล้ว เพื่อบรรจุพระเกศาธาตุขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เปรี้ยวนั่งที่นี่จนกระทั่ง 2 ทุ่ม แต่คนพม่าไม่ได้น้อยลงเลยนะคะ เปรี้ยวชอบมาก ที่นี่เค้าให้ความสำคัญกับพระพุทธศาสนาเป็นอย่างมาก

เจดีย์ชเวดากอง สีทองเหลืองอร่าม นอกจากจะมีทองคำบริสุทธิ์ห่อหุ้มองค์เจดีย์แล้ว บนยอดขององค์เจดีย์ยังมีเพชรเม็ดโต มีน้ำหนัก 76 กะรัต ก่อนที่แสงอาทิตย์จะลับขอบฟ้า และแสงแรกที่ขึ้นจากขอบฟ้า เพชรจะสะท้อนแสงให้เห็นมากถึง 7 สี ซึ่งสามารถมองแสงสะท้อนได้ตามมุมต่างๆของเจดีย์ นอกจากเพชรเม็ดโตแล้ว ยังประกอบด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ อีก 5448 เม็ดและอัญมณีอื่นๆ อีก 2317 เม็ด นอกจากความสวยงาม เปรี้ยวว่าคนที่ชอบถ่ายรูปต้องชอบที่นี่แน่ๆ แบบว่าทุกมุมสวยไปหมด เปรี้ยวเองแค่มือสมัครเล่นชั้นอนุบาล ยังอดติดใจไม่ได้

สิ่งที่ควรระวัง ที่นี่จะมีไกด์ที่พยายามจะเข้ามาคุยกับคุณตลอดเวลา พวกเค้าพยายามทุกอย่างที่จะให้คุณจ่ายเงิน เปรี้ยวก็โดนนะคะ แต่ไม่ได้ให้เงิน เรื่องมันเกิดเพราะเค้าเดินตามมา ทักทายพูดคุยเป็นภาษาไทยอธิบายประวัติความเป็นมา จนเรายิ้มและบอกขอบคุณว่า เราไม่ต้องการไกด์ เค้าก็ไม่ไปนะคะ พยายามเดินตามจนเปรี้ยวบอกว่า..จะกลับแล้ว แล้วเค้าก็บอกว่าเรามาจากทางทิศใต้ คือ ประมาณว่าเค้าจะเดินไปส่ง ทั้งที่เปรี้ยวมาจากประตูด้านตะวันออก ( แต่ตอนนั้นไม่แน่ใจ ) เปรี้ยวก็งงๆ เลยเดินตามไป แต่ดีที่จำได้ว่าเราไม่ได้มาทางนั้น ตอนนั้นโมโหมาก พอรู้ว่าโดนแน่ เปรี้ยวเลยบอกว่า ไม่ใช่ทางนี้ เราจะกลับเอง แต่เค้าไม่ยอมนะ เดินตามบอกว่าเชื่อเค้าเถิด เค้าเป็นไกด์มา 40 ปี แต่เราบอกไม่เชื่อ เพราะเราแน่ใจว่าไม่ใช่ทางนั้น สุดท้ายเค้าโกรธ ว่าเราเป็นภาษาพม่าแต่เราไม่สนใจ สุดท้ายประตูที่เราฝากรองเท้าไว้ก็เป็นทิศตะวันออกจริงๆ ไม่ใช่ทิศใต้อย่างที่เค้าบอก ( จริงๆ แล้วเค้าจะมีสติกเกอร์บอกว่า เรามาจากประตูไหน แต่ตอนนั้นเบลอมากๆ เลยไม่ดู ) ดีใจที่เราไม่เดินตามเค้าไป ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง สำหรับการเดินทางในพม่า เปรี้ยวว่าปลอดภัยมาก มีเรื่องนี้เรื่องเดียวที่ทำให้รู้สึกว่าไม่ปลอดภัย หลังจากวันนั้นเปรี้ยวเลยระวังตัวมากขึ้นนิดนึง เพื่อความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน ^_^

เทพทันใจ : Botataung Paya, Yangon Myanmar.

2010-10-03T02:46:00.000-07:00

เปรี้ยวอยากมาไหว้เทพทันใจนานแล้ว เท่าที่ทราบมาเทพทันใจ หรือ นัตโบโบยี ได้รับแรงศรัทธาจากคนไทยมากกว่าคนพม่าซะอีก อันนี้จะจริงรึเปล่าไม่แน่ใจ เปรี้ยวเดินเรื่อยๆ จนถึงโบดาทาวน์ ( Botataung Paya ) เจดีย์โบดาทาวน์ สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประดิษฐานพระเกศาธาตุขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งอัญเชิญมาจากประเทศอินเดียเมื่อประมาณ 2000 ปีก่อน นอกจากพระเกศาธาตุแล้วก็ยังมีพระพุทธรูปสำคัญๆ ที่มีอายุนานหลายร้อยปี เก็บรักษาไว้ที่วัดแห่งนี้ ส่วนองค์เจดีย์ที่เห็นในปัจจุบัน เป็นเจดีย์ที่สร้างขึ้นมาใหม่ เพราะเจดีย์องค์เดิมได้รับความเสียหายจากระเบิด ตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ภายในเจดีย์เราสามารถเดินได้รอบ แต่ช่วงที่เปรี้ยวมีการทาสีใหม่ในบางห้อง

ภายในเจดีย์ เป็นสีทองสวยงามมากคะ จากเจดีย์ เปรี้ยวเดินมาที่ศาลเทพทันใจ หรือ นัตโบโบยี ช่วงที่มาฝนใกล้ตก ไม่มีกรุ๊ปทัวร์คนไทยมา หรืออาจจะมาแล้วในช่วงเช้า เพราะตอนที่เปรี้ยวไปมีแต่คนพม่า เปรี้ยวก็เลยสะดวกในการไหว้เทพทันใจ ทำตามขั้นตอนบ้าง ข้ามขั้นตอน ลืมบ้างก็มี ( แต่ขอเทพทันใจอย่าได้ถือสา ลูกช้างไปไกล อิอิ ) เปรี้ยวขอพรเทพทันใจ โดยหาข้อมูลจากเว็ปต่างๆ ใครไปลองหาข้อมูลดูนะคะ แบบว่าตัวเองยังทำผิดบ้าง ถูกบ้าง เลยไม่กล้าจะแนะนำ อิอิ

เครื่องเซ่นไหว้เทพทันใจ หาซื้อได้ที่ทางเข้าวัด ชุดละประมาณร้อยกว่าบาท ตอนที่เปรี้ยวมาแม่ค้าเรียก สวัสดีค้า แถมพูดบอกราคาเป็นภาษาไทยด้วย แสดงว่าคนไทยมาเยอะจริงๆ และอีกอย่างพี่สาวที่เก็บค่าธรรมเนียมขอแลกเงินบาทกับเปรี้ยว แต่เปรี้ยวพึ่งไปถึงเลยปฏิเสธไม่แลกกับเธอ ที่เจดีย์โบดาทาวน์มีค่าธรรมเนียม 3000 k ค่ากล้อง 300 k คะ และที่พม่า ต้องถอดถุงเท้า รองเท้า ตั้งแต่หน้าวัดเลยนะคะ ห้ามใส่เข้าไปเด็ดขาด เปรี้ยวใส่รองเท้าฟองน้ำเที่ยวเกือบตลอดทริป วัดจะสภาพไหน ห้ามใส่รองเท้า ดูเท้าตัวเองแล้วสุดจะบรรยาย หุหุ

พม่าผ่านสายตาไทย : First Day In Yangon, Myanmar.

2010-10-02T19:11:00.000-07:00

เปรี้ยวเดินทางไปพม่าครั้งแรก ตื่นเต้นมาก เพราะในใจรู้สึกกลัวๆ แบบว่าได้ยินเรื่องที่ไม่ดีเยอะ ขั้นตอนการเตรียมตัวขั้นสุดท้าย คือ เตรียมยาไปเผื่อกรณีฉุกเฉิน เราออกเดินทาง เวลา 4 โมงเย็น ใช้เวลาโดยประมาณ 1 ชม. ก็ถึงสนามบิน International Yangon สนามบินดีกว่าที่เราจินตนาการ เดินออกมาข้างนอกเพื่อรับกระเป๋า เราก็พบกับหนุ่มพม่าทักทายถามไถ่เรื่องที่พัก แถมบอกเราว่ารอ 10 นาที เพื่อที่เค้าจะรับลูกค้าที่จองห้องไว้ แบบว่ามีบริการรถรับส่งฟรี มาถึงวันแรกก็ประหยัดค่ารถไป 6 $ เป็นเก็สต์เฮ้าส์เล็กๆ ชื่อ Motherland Inn 2 เผื่อใครสนใจ ค่าห้อง 16 $ ห้องพักสะอาดดี ราคารวมอาหารเช้าแล้วคะ ที่พม่าเวลาจะช้ากว่าบ้านเรา 30 นาทีคะ ตั้งแต่ที่มาถึงทุกอย่างดีกว่าที่คิดไว้มาก คนพม่าอัชฌาสัยดี ยิ้มง่าย วันแรกที่มาถึงก็รักพม่าเข้าอย่างจังเลย
อาหารเย็นมื้อแรกที่พม่า ข้าวผัดผัก อาหารสิ้นคิดมากๆ อิอิ ราคา 1600 k ราคาไม่ถูก ไม่แพง สิ่งที่ต้องไม่ลืม คือ แลกเงินดอลล่าร์นะคะ แบงค์ใหม่ๆ แลกเป็นแบงค์ย่อยมาด้วยจะดีมาก เพราะเค้าใช้ทั้งเงินจ๊าด ทั้งดอลล่าร์เลย วันที่เปรี้ยวมาถึง 1 $ = 950 k คะ ( แต่เปรี้ยวแลกไม่ได้ราคานี้ในวันแรก เพราะที่เก็สต์เฮ้าส์แลกถูกมาก 1$ = 890 k เองคะ เลยรอไว้แลกวันใหม่ )

เช้าวันใหม่ เปรี้ยวเดินเล่นรอบๆ เมืองก่อน เพื่อหาที่แลกเงินและชมเมืองไปด้วย อาคารเก่าๆ คลาสสิกมากๆ

เจดีย์สุเลพญา ( Sule Paya ) เค้าว่ามาว่าก็คล้ายๆ กับอนุเสาวรีย์ชัยของบ้านเรา ถ้าเดินหลงทางก็หาเจดีย์สุเลพญาก่อนเลย แล้วค่อยเริ่มต้นใหม่ และรถเมล์หลายสายจะสุดสายที่เจดีย์สุเลพญาคะ ถ้าอยากลองขึ้นรถเมล์ที่ย่างกุ้ง ก็ลองเริ่มที่เจดีย์สุเลพญาได้คะ

โถใส่น้ำคะ สำหรับผู้คนที่ผ่านไปมาสามารถดื่มได้ แต่เปรี้ยวไม่ได้ลองดื่มนะคะ หุหุ...เห็นไหมว่าคนพม่าเค้าก็น่ารักดีเหมือนกันนะเนี่ย ไม่น่าเชื่อ แต่ถนนหนทางอาจจะไม่ดีเหมือนบ้านเรา แถมพี่หม่องแก เล่นบ้วนน้ำหมากกันกระจาย กลิ่นสารพัดจะกลิ่น ดีมากที่เอาพิณเสนน้ำมาด้วยช่วยได้มากเลย อิอิ เป็นไงคะย่างกุ้งวันแรกของเปรี้ยว แล้วเดี๋ยวจะมาเล่าต่อนะคะ

พระราชวังนารายณ์ราชนิเวศน์ จ.ลพบุรี : Phra Narai Ratcha Niwet ( King Narai's Palace ), Lopburi Province.

2010-09-12T10:50:00.001-07:00

พระราชวังนารายณ์ราชนิเวศน์ ตั้งอยู่ที่ จ.ลพบุรี ตอนที่เปรี้ยวมาก็ประมาณ 9.00 น.จริงเค้าเปิด 8.30 แต่วันที่มารู้สึกจะมีงานอะไรไม่ทราบเลยไม่มีเจ้าหน้าที่ พี่ๆเค้าเลยบอกว่าให้เดินเข้ามาดูได้เลยคะ หนูเปรี้ยวเลยเริ่มเดินเที่ยวเลย อิอิ ไม่ต้องเสียเงินค่าเข้าชม พระราชวังแห่งนี้ก็ตั้งอยู่บนพื้นที่ประมาณ 43 ไร่คะ สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทรงโปรดให้สร้างเพื่อเป็นพระราชวังแห่งที่ 2 พระราชวังออกแบบโดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส ตามประวัติบอกไว้ว่า สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงโปรดประทับที่พระราชวังแห่งนี้เป็นอย่างมาก หลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์ พระราชวังแห่งนี้ก็ถูกทิ้งร้างจนกระทั่งสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ร.4 ก็ทรงโปรดให้ปรับปรุงซ่อมแซมขึ้นใหม่ในปี พ.ศ.2399

ประตูทางเข้าไปสู่ พระราชฐานชั้นใน รัชกาลที่ 4 ทรงโปรดให้ซ่อมแซม มีเรือนพักของข้ราชบริพารอยู่ด้านหลังมีทั้งหมด 12 อาคาร มีคำอธิบายแจ้งไว้ว่า ในส่วนนี้จะสามารถเข้าได้เฉพาะ ข้าราชบริพารที่เป็นหญิงเท่านั้นคะ

พระราชฐานชั้นในที่ซ่อมแซมใหม่ภายหลัง

ท้องพระโรงแห่งนี้ ใช้สำหรับต้อนรับราชฑูตจากประเทศต่างๆ ที่ต้องการเข้าเฝ้าสมเด็จพระนารายณ์ฯ และมีเรื่องเล่าว่า ณ ท้องพระโรงแห่งนี้เองที่ นายมองซิเออร์ เดอ ลาลูแบร์ ราชฑูตชาวฝรั่งเศสที่ พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงส่งมาเจริญสัมพันธ์ไมตรีกับสยาม โดยต้องการให้สมเด็จพระนารายณ์ฯ ทรงรับศีลเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสตร์ นิกายโรมันคาทอลิก แต่พระองค์ได้ทรงใช้พระปรีชาญาณตอบปฏิเสธอย่างทะนุถนอมไมตรี

บริเวณพระราชฐานชั้นนอก ก็จะประกอบไปด้วยพระวิหาร สิบสองห้องพระคลัง โรงช้าง ซึ่งก็ยังมีอาคารเก่าแก หลงเหลือให้เห็น แถมยังมีท่อประปาดินเผาให้เห็นด้วยคะ นับว่าเป็นสมัยที่รุ่งเรืองอันมาและในสมัยนี้เองที่สยามติดต่อกับนานาประเทศ มีการติดต่อทำการค้ากับประเทศต่างๆ เช่น ฝรั่งเศส ฮอลันดา อังกฤษ เป็นต้น

อ่ะจบแล้วคะ เที่ยว 1 วัน 1 คืน ที่ลพบุรี เปรี้ยวชอบมากคะ

Phra Narai Ratcha Niwet ( King Narai's Palace )

During the reign of Ayuthaya's King Narai, Lopburi was used as a second capital. The King, chose this site for his palace, who took 12 year to buit between 1665-1677. French architects contributed to the design. Upon the king's death in 1688, the palace was used only King Phetracha ( King Narai's successor ) for his coronation ceremony and was adandoned until King Rama 4 of Bangkok's Chakri dynasty ordered restoration in the mid-19th century.

เที่ยวลพบุรี : Lopburi province, 2009.

2010-09-10T10:05:00.001-07:00

ทริปลพบุรีคะ มาอัพบล็อกซะหน่อยเจอเรื่องวุ่นวายมากมายเลยหนีไปหลบร้อน ^_^ เดินทางด้วยรถไฟฟรี ชั้น 3 (ราคาเต็ม 28 บ. เดินทางด้วยรถไฟที่เมืองไทยเป็นครั้งแรก) ราคาน่าสงสารมากๆ ไม่แปลกใจว่าทำไมการรถไฟถึงขาดทุน เดินทางออกจากกรุงเทพเวลา 14.05 น. ถึงสถานีลพบุรีเวลา 17.20 น.คะ หลังจากนั้นก็เดินเที่ยวเมืองคะเดินได้สบายๆ พอถึงก็หิวเลยคะ ซื้อไส้กรอกข้าวลูกละ 1 บ. พร้อมหนังไก่ 1 ถุง หุหุ

จากนั้นก็เดินเล่นมาเรื่อยๆ เพื่อเตรียมไว้ว่าวันรุ่งขึ้นจะทำอะไรดี ไปเที่ยวที่ไหนต่อ เดินผ่านหน้าบ้านพระยาวิชาเยนทร์ หรือ นายคอนสแตนติน ฟอลคอน มีเชื้อสายของชาวกรีกและเวนิซ เดินทางมาประเทศสยามในฐานะพ่อค้า นายฟอลคอนเรียนรู้ภาษไทยได้อย่างรวดเร็ว และได้เข้ารับราชการในราชสำนักสมเด็จพระนารายณ์มหาราชในตำแหน่งล่าม และเป็นชาวต่างชาติคนแรกที่เข้ารับราชการในสมัยกรุงศรีอยุธยา สุดท้ายก็มาจบชีวิตในประเทศไทยด้วยวัยเพียง 41 ปี

จากนั้นเดินเล่นเรื่อยจนถึงตลาดไนท์ บาร์ซ่าด้านหน้าศาลพระกาฬ ริมทางรถไฟ บริเวณนี้มีลิงเยอะมากคะ วุ้ย!!! มันกระโดดเกาะขาหนูเปรี้ยว 2 ตัว น่ากลัว แต่พี่เค้าช่วยไล่ไปให้ เปรี้ยวไม่ทำอะไรยืนนิ่งไม่ไหวติง กลัวลิงกัด แล้วมันก็กระโดดขึ้นเสาไฟฟ้าเริงร่าได้แกล้งเรา

หาของกินจนอิ่มหนำก็เดินหาที่นอนคะ เปรี้ยวเลือกอีกด้านของเมืองเพราะโรงแรมที่อยู่ใกล้ศาลพระกาฬ ลิงมันวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน ไม่เอากลัวลิง^_^ คนอะรายกลัวเผ่าเดียวกัน เปรี้ยวเลยเลือกที่โรงแรมเนตติ์ ราคาคืนละ 250 บ. ห้องสะอาดถูกใจ นอนหลับสบาย

วันที่ 2 ของการแบกเป้เที่ยวลพบุรี เรามีเวลาเดินทางครึ่งวัน เปรี้ยวไม่เคยตื่นแบบนี้มาก่อน ออกเดินทางก็ประมาณ 7.30 น.ได้ มาที่แรกเลย คือ ปรางค์สามยอดคะ บรรดาน้องลิงเต็มลานด้านหน้า :-) เสียค่าเข้าชม 30 บ. แต่เรา..ดิ.เดินไม่มีความสุขเลย น้องลิงเล่นเดินบ้าง กระโดดบ้าง ถ่ายรูปไป ระแวงไปตลอดเวลา พูดถึงปรางค์สามยอดนี้ ก็เป็นพุทธสถานนะคะ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ที่สร้างขึ้นก็เพื่อเป็นพุทธสถาน ประจำเมืองละโว้ ซึ่งในสมัยนั้นก็คือเมืองลูกหลวงของอาณาจักรขอม และต่อมาในสมัยพระนารายณ์มหาราช ได้ทรงมีรับสั่งให้ก่อสร้างเพิ่มเติมในส่วนด้านทิศตะวันออก เป็นวิหาร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูป องค์นี้แหละคะ น้องลิงนั่งเล่นเต็มไปหมด ปรางค์สามยอดแห่งนี้จะตั้งอยู่ริมทางรถไฟ ทางด้านหน้าศาลพระกาฬ เดินไปเล็กน้อยก็จะเป็นศาลพระกาฬ

จากนั้นก็เดินมาที่ วัดเสาธงทอง คะ วิหารรูปร่างแปลก คือเป็นทรงสูง ส่วนหน้าต่างก็จะเล็กและแคบ ซึ่งก็ได้ลองหาข้อมูล ก็พบข้อมูลว่าเดิมฝรั่งเศลสร้างวัดแห่งนี้ขึ้น น่าจะใช้เพื่อเป็นศาสนสถานของศาสนาอื่น ซึ่งสามารถพบหลักฐานที่มายืนยันได้คือ ตึกโคโรซาน อยู่ทางด้านหลังวิหารซึ่งในสมัยโบราณใช้เป็นที่พักรับรองฑูตชาวเปอร์เซีย ปัจจุบันใช้เป็นโรงเรียนนวดแผนโบราณ ก็จะมีคุณลุง คุณป้าประจำอยู่ 2-3 คน และอีกตึกหนึ่ง คือ ตึกปิจู ซึ่งน่าจะเป็นมัสยิด รูปทรงตึกจะเป็นสไตล์เปอร์เซีย และปัจจุบันใช้เป็นกุฏิพระคะ ที่ด้านหน้าวัดมีตลาดสด เปรี้ยวเดินมันเลย ส่วนใหญ่จะเป็นของสด ผักสดเยอะมาก อยากซื้อกลับบ้าน อิอิ

เดินมาอีกมุมของเมืองก็จะเจอ วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ที่วัดแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 2 ส.ค. 2539 ที่วัดแห่งนี้จะแบ่งเป็น 2 ช่วงการก่อสร้างคือ มีบางส่วนที่สร้างขึ้นก่อนสมัยพระนารายณ์มหาราช และมีบางส่วนที่สร้างขึ้นในสมัยพระนารายณ์คะ

เดินไปเดินมาก็ปาเข้าไป 9 โมงเช้าที่สุดท้ายที่เราจะไปก็คือ พระราชวังนารายณ์ราชนิเวศน์คะ แวะถ่ายรูปหัวรถจักร ด้านหน้าสถานีรถไฟลพบุรี อยู่ตรงข้ามกับวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ หลังจากพระราชวังเราก็เดินกับไปเอาของที่โรงแรมและเดินทางต่อไปอยุธยา

เที่ยวสะหวันนาเขตก่อนกลับไทย : Savannakhet, South Laos 2009.

2010-09-09T10:37:00.001-07:00

จริงแล้ว การเดินทางในครั้งนั้น ไปเมืองเซกองด้วย แต่เปรี้ยวขอข้ามนะคะ มาที่เมืองสะหวันนะเขตเลย เมืองสะหวันนะเขตก็เป็นเมืองเล็กๆ เพื่อนชาวลาวบอกว่าตั้งแต่เปิดสะพานไทย-ลาว ระหว่าง จ.มุกดาหาร และ สะหวันนะเขตก็เงียบเหงาเลย เพราะคนลาวนิยมข้ามมาทำงานหรือมาค้าขายในไทยมากกว่า เจอพี่สาวชาวลาว กลับมาทำเอกสาร เพราะจะได้มาจดทะเบียนสมรสในไทยเธอท้องได้ 3 เดือนกับสามีคนไทย ที่นี่คนลาวขอวีซ่าไทยกันเพียบ ส่วนใหญ่ก็จะมาทำงานโรงงานที่กรุงเทพฯ กันทั้งน้าน พี่สาวคนลาวเค้าบอกมาอีกว่า คนลาวเค้าชอบมาทำงานที่ไทย เพราะการอยู่การกินสบาย รายได้ก็แน่นอนมากกว่าอยู่แล้ว
คุยกับพี่สาวได้ซักพัก เราก็เลยขอตัวออกมาเดินเล่นต่อ เราเดินมาจนถึงวัดไซยาพูม (ชัยภูมิ) ก็ห่างจากแม่น้ำโขงไม่ไกลนัก เป็นวัดเก่าแก่เหมือนกัน และมีโรงเรียนสำหรับพระภิกษุที่นี่ด้วย

วัดที่ลาวจะมีอุโบสถหลายหลัง เท่าที่สังเกตนะคะ แต่ที่หลังนี่เราชอบประตูไม้แกะสลักคะ ดูขลัง สวยดี

อีกมุมหนึ่งของวัด ฟ้าดูครึ้มๆ สงสัยว่าฝนจะตก เมืองสะหวันนะเขตก็เมืองเงียบๆ แต่ถามว่าชอบไม๊ ชอบคะ แต่ว่าเทียบกับทางเหนือของลาว เราชอบทางเหนือมากกว่า

เดินมาอีกหน่อยก็จะมาเจอ วัดจีน ด้านในไม่ได้เข้าไป เพราะประตูปิด เราเดินเข้าไปแค่ในบริเวณสวนไม่เจอใครเลย ก็ขออนุญาตถ่ายรูปด้านนอกอย่างเดียว ( ขอกะใคร..หุหุ )

แค่ด้านหน้าอย่างเดียวก็ดูสวยดี เป็นวัดเล็กๆ ด้านหน้ามี เจ้าแม่กวนอิม ตั้งเด่น สวยมากเลย แต่ขอบอกที่นสะหวันนะเขตร้านขายส้มตำ ไก่ย่างหาง่ายมาก มีหลายที่

ที่นี่ก็จะเป็นวัดจีนแห่งที่ 2 คะ เดินจากแห่งแรกมาเล็กน้อย ที่สะหวันนะเขตก็จะมีส่วนที่เป็นเมืองเก่า ห้องแถวจีนเก่า สวยมาก แต่ที่ไม่ชอบคืน จะมีขอทานเดินขอเงิน พอเห็นเราไม่ว่าไกลแค่ไหน จะวิ่งตรงมาแล้วก็ตาม ดึงแขนเลยก็มี โอ.. แม่เจ้า แบบนี้ไม่ชอบเลย ถ้าคนพิการก็พอเข้าใจ แต่เท่าที่ดูที่นี่จะเป็นเด็ก อายุประมาณ 10-14 ปี ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย แล้วพูดไม่ชัด จะวิ่งกรูดมาเลย

เราเดินต่อมาจนถึงวัดเหมือนกัน อิอิ วัดฝรั่ง อิอิ ก็เป็นโบสถ์คาโทลิกแห่งเดียวของสะหวันนะเขต ตั้งหันหน้าไปทางแม่น้ำโขง เราชอบโบสถ์มาก เพราะโตมากับโบสถ์มากกว่าวัด..อิอิ เรียนโรงเรียนคริสต์ ที่น่าอายมากเพราะความรู้เรื่องศาสนาพุทธมีน้อยมาก แต่ศาสนาคริสต์ก็ไม่ถึงกับรู้มาก แต่ว่าก็พอรู้มากกว่าพุทธซะอีก

ภายในก็เหมือนโบสถ์ทั่วไปที่เราเคยเห็น แต่ที่ชอบก็คือบันไดไม้ ที่สามารถเดินขึ้นไปถึงหอระฆังด้านบน แต่เราไม่ได้ขึ้นไป เพราะเราไม่เจอใครเลยอีกเหมือนกัน กลัวเดี๋ยวเค้าจะว่าบุกรุก อิอิ เราเห็นโบสถ์แล้ว ทำให้คิดถึง ตอนเด็กๆ จะชอบไปโบสถ์ วิ่งเล่น เดินเล่น โบสถ์นี่ดูสวยดี เป็นไงบ้างกับเมืองสะหวันนะเขต กับทริปทั้งหมดของเปรี้ยวที่ลาวใต้ เอามาอัพบล็อกให้ดูช้าไปหน่อย

วันที่ 2 ที่จำปาศักดิ์ : Champasak, South Laos 2009.

2010-09-08T06:58:00.001-07:00

เช้าวันฝนพรำเราออกเดินตอนเช้า ก่อนเดินทางไปยังเมืองเซกอง ยังมีเวลาอีก 1 ชม.ในการเดินเที่ยวจำปาศักดิ์ รถเที่ยวแรกจะออกจากจำปาศักดิ์ 7 โมงเช้า เราเดินออกจากถนนเส้นหลักมาตามทางถนนดินลูกรังก็จะมาเจอ วังของเจ้าจำปาศักดิ์ที่สร้างไม่เสร็จ

แต่ด้วยสาเหตุใดจึงทำให้วังนี้สร้างไม่เสร็จก็ไม่อาจทราบได้ น่าเสียดายจัง

เดินผ่านวังมานิดเดียวก็จะเจอ วัดทอง หรือ วัดยุติธรรมฯ เณรน้อยเดินยิ้มมาแต่ไกล ท่าทางสำรวมมากๆ

วัดทอง แห่งนี้ก็ได้ขึ้นชื่อว่า เป็นวัดที่มี สิม หรือ โบสถ์เก่าแก่ ก็คือหลังนี้แหละคะ ทรุดโทรมตามกาลเวลา แต่ที่เรียกว่ายอดฉัตรหรือเปล่า? ที่อยู่บนหลังคา เป็นศิลปะการแกะสลักไม้อย่างสวยงามและเป็นของเก่าดั้งเดิมเลยคะ

เห็นไม่ค่อยชัดรูปนี้ ถ่ายจากกล้องตัวเล็ก ต้องขออภัยหากรูปไม่สวย..อิอิ การเที่ยววัดในลาวก็สนุกดีเหมือนกัน เราชอบ ถึงแม้ว่าจะสวยสู้วัดที่บ้านเราไม่ได้ แต่ก็ได้ประสบการณ์อีกแบบที่ชอบมาก

ด้านในของอุโบสถหลังใหม่

หลังนี้หลังใหม่คะ ความสำคัญอีกอย่างของวัดนี้ คือ เป็นวัดที่มีการเก็บอัฐิธาตุ (กระดูก) ของราชวงค์จำปาศักดิ์ และเป็นที่เก็บกระดูกของเจ้ายุติธรรมธร เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์องค์สุดท้ายและท่านก็ยังเป็นผู้ที่สืบสายสกุลโดยตรงจากราชวงศ์ล้านช้างแห่งหลวงพระบางคะ

บริเวณนี้ คือ ธาตุ หรือ ธาตุกระดูก ในภาษลาวคะ ที่นี่ก็จะเก็บธาตุของเจ้านายหลายองค์ และก็มีธาตุของ เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์ (อดีตนายกรัฐมนตรีลาว) และที่เจอข้อมูลอีกเรื่องคือ เจ้ายุติธรรมธร ก็ยังเป็นต้นสกุล ณ จำปาศักดิ์ ที่ประเทศไทยด้วย เนื่องจากเมื่อลาวตกเป็นเมืองอาณานิคมของฝรั่งเศส เจ้าอุย และเจ้าเบงคำ โอรสของเจ้ายุติธรรมธร ไม่ต้องการตกอยู่ใต้บังคับของฝรั่งเศส ท่านจึงได้ลี้ภัย และได้เข้ารับราชการที่ประเทศไทย ในสมัยร.6 และในเวลานั้นเอง สมเด็จพระมงกุฎเกล้าฯ จึงทรงโปรดเกล้าพระราชทานนามสกุล ณ จำปาศักดิ์ ให้คะ สามารถหาข้อมูลเพิ่มเติมได้อีกที วิกิพีเดีย คะ คงต้องเดินทางต่อแล้ว

สบายดี จำปาศักดิ์

ขี่จักรยานเที่ยววัดพู จำปาศักดิ์ : Wat Phu Champasak, South Laos 2009.

2010-09-07T10:14:00.001-07:00

เราเดินทางมาถึงจำปาศักดิ์ประมาณ 11 โมงเช้า จึงตัดสินใจว่าจะไปเที่ยววัดพูเลยเพราะเอริเพื่อนร่วมทางอีกคนของเรา จะพักที่นี่แค่ 1 วัน เราก็เลยเช่าจักรยาน คนละ 10000 กีบ เป็นพาหนะในการเดินทาง วัดพูก็ห่างจากจำปาศักดิ์ ประมาณ 9 กม. ชิวๆ ไป--กลับ 18 กม. ( หุหุ ปลอบใจตัวเอง )

ระหว่างทางเจอพระพุทธรูปองค์ใหญ่อยู่ใต้ต้นไม้ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ สงสัยเหมือนกัน ระยะทางในการเดินทางไปวัดพู ดีที่ว่าไม่มีเนินเลย ปั่นรถจักรยานได้สบาย สงสารก็แต่สาวเอริที่มาเที่ยวกับคนแก่..หุหุ ปั่นจักรยานรอเป็นระยะๆ อิอิ กว่าจะมาถึงเล่นซะเหงื่อตก T_T

ปราสาทวัดพู ( Wat Phu ) แห่งนี้ก็จะมีค่าเข้าชมด้วยคะ คนละ 30000 กีบ ปราสาทวัดพู เป็นเทวสถานขอม คล้ายกับเขาพระวิหาร และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกแล้วตั้งแต่ปี 2545 โครงสร้างต่างๆ ของวัดพู ก็จะแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ส่วนที่ 1 จะมีบารายหรือสระน้ำและปราสาทที่ 1 สร้างในสมัยหลังแล้ว ซึ่งน่าจะเป็นช่วงที่ลาวปกครองด้วยระบบกษัตริย์ และเจ้ามหาชีวิตเสด็จมาเพื่อนมัสการพระศิวะที่นี้ ซึ่งในสมัยก่อนการเดินทางสามารถมาได้ทางเดียว ก็คือ ทางเรือ สังเกตได้จากฐานปราสาทที่ยังเหลืออยู่

ส่วนทางเดินก็จะมีศิวลึงค์ ตั้งอยู่เรียงรายตามแนวทางเดิน และในส่วนที่ 2 ส่วนกลางจะพบปราสาทขอม 2 หลัง สร้างจากหินทราย แต่ตอนที่เปรี้ยวไปเค้าไม่ให้เข้าไปใกล้คะ ก็จะมีรั้วกั้นอยู่ ซึ่งในส่วนที่สองนี้ก็จะเป็นส่วนของเทวสถานเพื่อนมัสการบูชาเทพ ตามหลักศาสนาฮินดู และถ้าผ่านส่วนนี้ไปก็จะเห็น รูปแกะสลักขอมตั้งอยู่ ซึ่งคนลาวที่นี่เรียกว่า เจ้าที่ เป็นผู้ดูแลรักษาและป้องกันสิ่งชั่วร้าย

เรานั่งพักเหนื่อย ปล่อยให้เพื่อน 2 คนเดินต่อกันไปก่อน ขอนั่งพักถ่ายรูปก่อน เพราะในส่วนที่ 3 ต้องการพลังมากหน่อยกว่าจะตะกายขึ้นไปได้คงเหนื่อย เพราะต้องเดินขึ้นเขา

ทางเดินก็จะเป็นทางลาดและต่อด้วยบันไดชัน สองข้างบันไดก็จะมีต้นดอกจำปาลาว ( ต้นลีลาวดี ) เป็นแนวขึ้นไปตามบันไดเลยคะ ระหว่างเดินก็เจอลุงกะป้าจากประเทศจีน คุยกะเราเป็นภาษาจีน สงสัยจะถามว่ามาจากที่ไหน เราเลยมั่ว ตอบไปว่า ไทยแลนด์ ก็บอกมาโอๆๆ ไทยแลนด์ จากนั้นพี่ทั้งสามก็ซัดมาอีกชุดใหญ่ เหมือนว่าเราจะรู้เรื่อง พอมาถึงด้านบนได้ เราก็มองหาที่นั่งก่อน ตามหลังเรามาก็จะมีกลุ่มนักเรียนนานาชาติ น่าจะมาจากเมืองไทยเพราะมีเด็กผู้หญิงไทยด้วย ใส่กางเกงขาสั้นแบบสุดๆ กลุ่มนี้ ลูกเอยใส่ทำไมแบบนี้หนอ

พอหายเหนื่อยก็เดินหาเพื่อน..อิอิ และก็แวะไหว้พระด้านในปราสาท ปราสาทหลังนี้จะหลังเล็กกว่าหลังที่อยู่ข้างล่าง ด้านในจะมีพระพุทธรูป ส่วนด้านหน้าก็จะมีพี่สาวมาขาย มะเป้ง หรือ บายศรี อันละ 20 บ.คะ พร้อมธูป 3 ดอก แต่ไม่มีเทียน แปลกเนอะ พี่สาวเค้าก็เตรียมให้เราเรียบร้อย

ด้านนอกปราสาทคะ น่าจะมีการบูรณะในเร็ววันนี้เพราะเราเห็นเค้าเริ่มทำโครงไม้เอาไว้บ้างบางส่วน สงสัยว่าจะค้ำไว้ได้นานเท่าไร ถ้าไม่ทำเลย กลัวว่าจะล้มลงมา เหตุที่มีพุทธสถานเกิดขึ้นในบริเวณเทวสถานนั้น ตามประวัติสันนิษฐานว่า วัดพุทธ เกิดขึ้นภายหลังซึ่งน่าจะประมาณศตวรรษที่ 12 ซึ่งเป็นช่วงที่ศาสนาพุทธเข้ามามีอิทธิพลในดินแดนแถบนี้ จึงได้มีการสร้างวัดพุทธ แทนศิวลึงค์ และพี่สาวที่ขายดอกไม้บอกว่า เมื่อก่อนมีวัด และมีพระที่นี่ด้วย

ในบริเวณด้านบนนี้ก็จะมีส่วนที่เป็นเห็นแกะสลักรูปช้าง รูปจระเข้ ( Elephant, Crocodile Stone ) และภาพแกะสลักตรีมูรติ และถ้าเดินไปอีกหน่อยก็จะมีบ่อน้ำศักดิสิทธิ์ ที่คนลาวเค้ามีความเชื่อมาว่าขออะไรก็จะได้สมหวังและเอาน้ำล้างหน้าเพื่อเป็นศิริมงคล

ภาพมุมบน ที่วัดพูแห่งนี้ก็จะมีงานเฉลิมฉลองเป็นประจำทุกปี ช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ใครสนใจก็สามารถมาได้ในช่วงนั้นคะ และวัดพูแห่งนี้ สันนิษบานว่าน่าจะสร้างขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 6-8 และอาจจะสร้างขึ้นก่อน นครวัดประมาณ 200 ปี และด้วยความคิดที่ว่าวัดพูอาจเป็นต้นแบบ ในการสร้างเขาพระวิหารในภายหลัง

ขอบคุณข้อมูลจากไกด์ชาวลาว และไกด์บุ๊ค lonely planet การเยี่ยมชม วัดพู ถ้ามาตอนเช้าจะดีมาก เรามาตอนบ่าย ร้อนมาก แต่ดีที่มีร่มไม้เป็นระยะ นั่งเล่น เดินเล่นที่วัดพู จนกระทั่งวัดปิด ปั่นรถจักรยานมานั่งที่ร้านค้าข้างหน้าต่อ เริ่มปั่นรถจักรยานกลับจำปาศักดิ์ก็ปาไป 5 โมงเย็น ถึงที่พักก็เกือบ 6 โมงเย็น ที่นี่สวยมาก ผู้คนน่ารัก แต่อินเตอร์เน็ตแพงมาก ชม.ละ 14000 กีบเลย ไปไหนต่อเดี๋ยวคราวหน้ามาโพสต์คะ

เดินทางไปจำปาศักดิ์ : Champasak, South Laos 2009.

2010-09-07T01:59:00.000-07:00

เราเดินทางไปจำปาศักดิ์คะ มีแผนว่าจะไป วัดพู ( Wat Phu Champasak ) คะ วันนี้ตื่นตั้งแต่ 6 โมงเช้า เดินมาถ่ายรูปที่สะพานก่อนเพราะตอนกลับจะไม่กลับมาทางนี้แล้ว สักพักเราก็กลับไปโรงแรมเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปจำปาศักดิ์

เช้านี้อากาศดี เมื่อคืนฝนตกตลอดทั้งคืนเลย กลัวมากกว่าเช้าจะเดินทางท่ามกลางสายฝนดีที่ฝนหยุดเราเลยเดินทางได้สบายขึ้นอีกหน่อย

Wat Tham Fai อยู่ใกล้กับโรงแรม จำปาศักดิ์ พาเลซ ในไกด์บุ๊คบอกว่ามีรอยพระพุทธบาทด้วย แต่เปรี้ยวหาไม่เจอ ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนของวัด..หุหุ

ด้วยเวลาที่มีอันน้อยนิด เพราะต้องรีบกลับไปที่โรงแรม พอถึงก็รีบเก็บของ แล้วก็จ้างรถตุ๊ก ตุ๊กไปที่ท่ารถ ค่ารถจ่ายไปคนละ 10000 กีบ

เราเดินหารถอยู่นานจนกว่าจะรู้ว่ารถที่ไปจำปาศักดิ์ออกไปแล้ว แต่ถ้าจะรอเที่ยวต่อไปก็ต้อง 10 โมงครึ่ง เราจึงเดินทางด้วยรถ ปากเซ - วังม่วง คนละ 10000 กีบ พอไปถึงก็นั่งเรือข้ามไปอีกที

เก็บสัมภาระที่รถเรียบร้อย ก็มาเดินตลาด แตงกวาลูกใหญ่มาๆ อ่ะ ไม่เคยเห็นใหญ่ขนาดนี้มาก่อน เดินมาเจอไก่ย่างคะ อดอยากกินไม่ได้ก็เลยซื้อ 1 ไม้+ข้าวเหนียว 9000 กีบ

กบเป็นๆ จ้า ราคากิโลละ 40 บ. ราคาคนไทยอีกเหมือนกัน อิอิ

ไก่ดิริเวอรี่คะ มีเป็ด ห่าน ด้วยขายกันเป็นตัวๆ เลย ใครซื้อก็จับมัดขา ขายกันแบบง่ายๆ

มาถึงบ้านวังม่วงแล้ว ฝั่งตรงข้ามนู้น คือ บ้านจำปาศักดิ์ ใกล้แล้ว ค่าเรือ คนละ 5000 กีบ เจอเพื่อนร่วมทางเป็นสาวน้อยชาวญี่ปุ่น ชื่อ เอริ คุณเธอใส่ผ้าถุงลาวเที่ยวคะ น่ารักมาก

เราข้ามฝั่งมาที่จำปาศักดิ์ แล้วก็เดินต่อ คุณเอริ เธอก็เดินมาด้วยกัน แถมบอกว่าไม่มีปัญหาเพราะวันนี้เดินมาแล้วประมาณ 5 กิโลเมตร จากท่าเรือที่ริมโขงเดินไปอีกประมาณ 3 กิโลเมตร พวกเราก็มาถึงที่ เฮือนพักดอกจำปา ห้องสะอาดใช้ได้ มีห้อง 4 ห้องเท่านั้น ราคาคืนละ 30000 กีบ แต่ต้องบอกก่อนว่า ที่บ้านพักน้ำจะไม่ไหลตั้งแต่ 5 ทุ่มถึง 6 โมงเช้าคะ ที่นี่น่ารักดี เราอาศัยอยู่กับครอบครัวเจ้าของเลย และมีร้านอาหารด้านหลังติดแม่น้ำโขงเลย สะดวกมากๆ แนะนำเลยคะ

วันใสใสที่ปากเซ : Pakse, South Laos 2009.

2010-09-05T22:34:00.000-07:00

วันที่ 2 ยังอยู่ที่ปากเซคะ ตื่นนอนแต่เช้าเลย ออกเดินเที่ยวรอบๆ ปากเซ คิดว่าจะพักที่นี่อีก 1 วัน วันนี้เป็นวันเสาร์คะ เดินมาดูวัดหลวง ซึ่งที่วัดนี้ก็จะเป็นวัดที่มีความสำคัญทางด้านการศึกษา เพราะเป็นโรงเรียนของพระภิกษุ

สงสัยจะมาสายไป? คุณยายกำลังจะกลับบ้านกันแล้ว

รอยยิ้มจากปากเซ คุณยายน่ารักมากพาหลานมาวัดด้วย ที่นี่เด็กๆ มาวัดกันน่ารักดี คล้ายกับบ้านเราแถวต่างจังหวัดคงจะยังเป็นแบบนี้เหมือนกัน

แมวลาว..อิอิ ที่วัดนี้มีเยอะมากเลยคะ แต่เราถ่ายไอ้เจ้าตัวนี้มาตัวเดียว เห็นมันนั่งสงบเสงี่ยมมากๆ

อันนี้ทางบ้านเราก็ เรียกว่า บายศรี แต่ที่นี่เค้าเรียกว่า มะเป้ง คะสำหรับไหว้พระ

โบสถ์หลังนี้เป็นหลังใหม่ เค้าบอกมาว่ามีจิตรกรรมฝาผนังสวย แต่วันนี้ปิดคะ เลยไม่ได้เข้าไปดูด้านใน เห็นแต่ภายนอก

สิ่งที่เด่นของวัดก็เหมือนกับที่เราเคยเห็นกันทั่วๆไปในลาว คือ สิม หรือโบสถ์ ของวัดนี้ก็เป็นหลังนี้แหละคะ เพราะเป็นไม้เก่าของเดิมๆ เลย ปัจจุบันเป็นส่วนที่ใช้ห้องเรียนสำหรับพระภิกษุ

ด้านนี้จะเป็นส่วนหน้าวัดเป็นที่เก็บกระดูก หรือ ธาตุ ในภาษาลาว และที่วัดนี้ก็ยังเป็นที่เก็บกระดูกของท่านคำไต ( Khamtai Loun Sasothith, a prime minister in the Royal Lao Goverment ) ซึ่งท่านเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2502 แต่เราลองหาดูในอินเตอร์เน็ต แล้วไม่มีชื่อท่านเป็นนายกฯ มีอีกชื่อคล้ายกัน ก็สงสัยเหมือนกัน สงสัยจะนานมากแล้ว แต่สำหรับคนที่นี่แล้วก็ถือว่าเป็นเกียรติอย่างมาก และที่วัดหลวงแห่งนี้ก็จัดเป็นวัดลำดับต้นๆ ที่มีความสำคัญของปากเซเลยคะ

แบกเป้เที่ยวลาวใต้คะ : South Laos 2009.

2010-09-05T21:50:00.000-07:00

คราวนี้ไปลาวใต้คะ เพราะเงินในกระเป๋ามีจำนวนจำกัด เราจึงเลือกเดินทางด้วยรถบัสปรับอากาศของบริษัท นครชัยแอร์ คะ สะดวกมากสามารถโทรจองได้ แต่ต้องก่อนเดินทาง 1 วันนะคะ แล้วก็สามารถจ่ายเงินด้วยการโอนเงินหรือจะจ่ายเงินที่เซเว่นฯ ก็ได้ แล้วก็เอาใบเสร็จจากเซเว่นฯ ไปแลกตั๋วได้ที่ท่ารถนครชัยแอร์ ก่อนถึงหมอชิตคะ ค่าโดยสาร 552 บาท ถ้าจ่ายเงินที่เซเว่นฯ จะเสียค่าบริการ 20 บาท จ่ายทั้งหมด 1124 บ.การเดินทางก็เดินทาง 2 คน

เราเลือกเดินทางด้วยรถ VIP เที่ยว 5 ทุ่ม สบายมากของกินเพียบ แถมรถจะไม่จอดพักที่ไหนเลยคะ ดีจัง เรามาถึงที่ท่ารถ จ.อุบลราชธานี เวลา 7 โมงเช้า ก็หารถไป ปากเซ แต่เค้าจะเปิดขายตั๋วรถบัสระหว่างประเทศ หลังเวลา 8 โมงเช้า รถมี 2 เที่ยวต่อวันคือ 9.30 และ 15.30 คะ ค่าโดยสาร 200 บาท ก็ได้เจอกับน้องเก่ง นิสิตจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เก่งสมชื่อ น้องเค้าก็มาลาวเป็นครั้งแรกแถมมีไกด์บุ๊คเล่มโตจากพี่วุฒิกับพี่เกดอีกต่างหาก รถออกสายไปนิดหน่อย นั่งไปจนถึงด่านก็ลงทำเรื่อง ที่ด่านไทยจะไม่เสียเงินนะคะ แต่ที่ด่านลาวเสีย 50 บ.แต่เราจ่ายแค่ 40 บ.หนุ่มลาวลดให้ 10 บ. อิอิ ชาวต่างชาติเสียค่าวีซ่า 30 USD แต่ถ้าใช้เงินไทยคิด 40 ดอลล่าร์ คิดที่ 1400 บ. แพงมาก เจอเพื่อนร่วมทางสาวเยอรมันมีแต่เงินไทย ก็โดนพี่ลาวแกสอยไป 1400 บ.เหมือนกัน หุหุ แวะแลกเงินที่ด่าน 1 บ.= 247 กีบคะ เราเลยแลกไว้ 3000 บ.เพราะวันที่เดินทางเป็นวันศุกร์ กลัวว่าจะหาแลกไม่ได้ที่ปากเซ เพราะที่ลาว วันสาร์และวันอาทิตย์เป็นวันหยุดราชการ สถานที่ทางราชการจะปิดทั้งหมดคะ

เรามาถึงที่ปากเซประมาณบ่ายโมงคะ ฝนตกพอดิบพอดี เจอพี่คนไทยอีกคนเค้าก็จะเที่ยวลาว 4 วัน คนขับรถตุ๊ก ตุ๊ก ก็รอเพราะเค้าอยากให้เราเหมารถเที่ยว แต่เก่งเค้าก็จะเดินทางต่อไปที่จำปาศักดิ์เลย ส่วนพี่อีกคนก็อยากเดินตลาดก่อน เราจึงลาทุกคนที่นี่และจ้างรถตุ๊ก ตุ๊กไปโรงแรมลานคำ(น้องเก่งแนะนำ)คะ ค่าตุ๊ก ตุ๊ก 10000 กีบต่อคน ค่าที่พักก็ 90000 กีบคะ ห้องก็ดีนะคะ สะอาด

เราได้ห้องตรงระเบียงพอดี พอฝนหยุดตกก็เดินเที่ยวแถวที่พัก แวะกินเฝอ ราคาชามละ 15000 กีบ แพงเนอะ ราคาคนลาว 4000 กีบ โอโห..ต่างกันลิบลับ..หุหุ เดินมาเจอโรงแรมแสงอรุณ เจ้าของเป็นคนจีน อยู่เยื้องๆ กับโรงแรมลานคำ สวยดี ราคาเริ่มต้นที่ 700 บ. คะ น่าพัก ใครไปมาแล้วบ้างก็บอกบ้างนะจ้า

ที่ปากเซ การใช้จ่ายก็ไม่ยุ่งยากสามารถใช้เงินไทยได้แต่ราคาก็..หุหุ บางอย่างก็แพงเหมือนกัน อัฟราคากันมันเลย เราแวะซื้อลิ้นจี่ด้วยความอยาก ก็จ่ายไป 15000 กีบ แพงกว่าไทยเป็นเท่าตัว..หุหุ การเดินทางในวันแรกเราก็เดินเที่ยวรอบๆปากเซ และกลับที่พัก เพราะเรารู้สึกเพลียจากการเดินทางนิดหน่อยก็เลยกลับไปนอนดูหนังที่โรงแรม อิอิ

สามารถดูการเดินทางไปลาวใต้ของพี่วุฒิกับพี่เกดได้ ที่นี
คะ แนะนำเลย ข้อมูลเพียบ

สบายดีหลวงพระบาง 2006 : Luang Prabang 2006, Laos.

2010-09-05T10:25:00.002-07:00

เปรี้ยวเดินทางไปหลวงพระบางหลายครั้ง แต่การเดินทางในครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เปรี้ยวล่องแม่น้ำโขงคะ พวกเราเดินทางจากเมืองไทยบุกหลวงพระบางด้วยกันทั้งหมด 5 คนคะ พวกเราตื่นสายนิดหน่อยและเริ่มเดินหาของกินเรียบร้อยเราก็ตรงไปที่ท่าเรือ เพื่อต่อรองราคาค่าเรือจะกี่คนก็ได้ ค่าเรือก็อยู่ที่ 1000 บ.คะ

เรือหยุดที่แรกเพื่อให้เราแวะเข้าไปดูหมู่บ้านกระดาษสา ที่หมู่บ้านแห่งนี้เค้าจะผลิตสินค้าหลายอย่างจากกระดาษสา ถ้าไม่มีโอกาสมาที่นี่ก็สามารถเดินหาซื้อได้ที่ตลาดมืดคะ ก็จะเป็นพวกโคมไฟ สมุด พัด ...

ต่อมาที่เรือจะหยุดเป็นแห่งที่ 2 คือ หมู่บ้านซ่างไห ที่นี่ก็มีสินค้าที่ขึ้นชื่อคือ เหล้า คะ อย่างภาพที่เห็นก็คือหม้อต้มเหล้า เหล้าจากหมู่บ้านซ่างไหก็ทำมาข้าวเหนียวคะ แล้วก็กลั่นกันเห็นๆ แบบนี้เลย

ส่วนนี้คือบรรดาเหล้าที่แช่พี่ๆ น้องๆ เหล่างู ตะขาบ ตุ๊กแก แบบว่าน่ากลัวมาก เห็นกันเป็นตัวๆ เจ้าของร้านบอกเลยว่ามีสรรพคุณทางยาโดยเฉพาะที่ขายดีที่สุด คือช่วยให้คุณผู้ชายทั้งหลายทำงานได้ดีขึ้น หุหุ สงสัยจะจริงเพราะพี่ๆ ชาวจีนที่ยืนอยู่ข้างๆ ซื้อกันคนละ 2-3 ขวด หุหุ เราก็ลืมถามราคา พี่แกคุยเก่งมากให้เราชิมด้วย รสชาติก็บอกไม่ถูกไม่เคยดื่ม แต่รู้ว่าแรงเหมือนกัน

จากนั้นเราก็มาที่ ถ้ำติ่งคะ เสียตังค์ด้วยเก็บไปให้ใครไม่รู้ หุหุ ด้านในก็จะมีพระพุทธรูปไม้แกะสลักวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด สอบถามมาก็ทราบว่าพระพุทธรูปทั้งหมดมีประมาณ 2500 องค์ ที่มีพระพุทธรูปไม้ที่นี่มากมาย ก็เพราะคนลาวสร้างพระไม้และนำมาเก็บไว้ที่นี่เพื่อเป็นการสะเดาะเคราะห์คะ จากถ้ำนี่ไปก็จะมีทางเดินไปอีกถ้ำคะ เราเดินไปที่ถ้ำชื่อว่า ถ้ำเทิง ระยะทางก็เดินพอเหนื่อยนิดหน่อย ภายในมืดมาก ด้านในก็เป็นโถงใหญ่ คล้ายที่นั่งกรรมฐาน ดูขลังมากๆ เปรี้ยวเดินได้สักพักเพราะมืดมาก คือไม่ได้เตรียมไฟฉายมาด้วยเลยเดินได้แป๊บเดียว

เราก็ใช้เวลาในการเดินทางนานพอสมควร สองฝั่งแม่น้ำโขงก็จะมีชาวบ้านเค้ามาร่อนทองค่ะ เป็นระยะๆ สังเกตดูเค้าจะร่อนกันตรงที่มีเนินทรายกลางแม่น้ำ เห็นแล้วอยากไปร่อนบ้าง เผื่อจะมีติดมือกลับบ้านกะเค้าบ้าง อิอิ สำหรับทริปนี้ ก็เป็นอีกทริปที่ชอบมาก สวยมาก หลวงพระบาง จะไม่มีวันลืมเลย

ป้อมพระสุเมรุ : Old fortress in Bangkok

2010-09-05T10:25:00.001-07:00

เปรี้ยวพามาตะลอนกรุงเทพคะ มีโอกาสมาเดินเที่ยวแถวๆ ป้อมพระสุเมรุ คะ นานๆ ครั้งถึงจะได้มาแถวนี้สักครั้งหนึ่ง ป้อมพระสุเมรุจะตั้งอยู่ถ.พระสุเมรุ เดินมาอีกนิดเป็นถ.พระอาทิตย์ แบบว่าตั้งอยู่ระหว่าง 2 ถนน หรือง่ายๆ ก็ตั้งอยู่ใกล้บ้านพระอาทิตย์ ปัจจุบันคุณสนธิเป็นเจ้าของคะ ทำให้นึกเพลง .. ยามเย็นเราพากันเดินเล่น....บลาๆๆ ร้องไม่เป็นแล้ว

ถ้าจะเดินทางมาถนนพระอาทิตย์ก็ไม่ยากเลยคะ เปรี้ยวเดินจากพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ ก็จะมองเห็น ป้อมพระสุเมรุ ตั้งเด่นอยู่ตรงมุมถนนเลย ตั้งอยู่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตอนที่เปรี้ยวไปเป็นเวลาประมาณบ่าย 3 โมง คิดว่าจะรอถ่ายรูปช่วงเย็นๆ อากาศกำลังดี เริ่มมีร้านค้ามาตั้งขายอาหาร คนที่มาออกกำลังกายอยู่ภายในสวนสันติชัยปราการ แต่ท้องเราเริ่มหิว...

เท่าที่เปรี้ยวทราบมาและได้ลองเช็คข้อมูลดูก็พบว่าป้อมปราการที่เคยมีอยู่ทั่วกรุงเทพ ตอนนี้ก็รู้สึกจะเหลืออยู่แค่ 2 ที่ คือ ป้อมพระสุเมรุ และ ป้อมมหากาฬ คะ

ตามข้อมูลในวิกีพิเดียป้อมพระสุเมรุ ก็สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 เพื่อใช้ในการป้องกันพระนคร คะ อายุอานามของป้อมก็นานโขเลยนะเนี่ย..
ลองเดินเล่นที่ถนนนี้ทีไร ทำให้นึกถึงบรรยากาศเก่าๆ สงสัยจะเริ่มแก่ ชอบแต่บรรยากาศเก่า อิอิ รอให้เย็นอีกหน่อยอยากจะเข้าไปเก็บภาพในสวน ก่อนกลับบ้าน ระหว่างรอก็นั่งกินมะตะบะร้านโปรด ร้านอยู่ตรงกันข้ามป้อมฯ พอดีเลยคะ อยากให้ลองมาทานดูนะคะ

ทริปก่อนกลับบ้าน : Sanur Bali, Indonesia

2010-07-30T21:41:00.000-07:00

เปรี้ยวกลับจากบาหลีนานแล้ว แต่ไม่มีเวลาอัพบล็อกเพราะกำลังยุ่งเรื่องการเดินทางครั้งใหม่ต้องเตรียมตัวเยอะเลยคะ ก่อนกลับไทยเปรี้ยวและครอบครัวอากุงอยากจะเที่ยวด้วยกันซักครั้ง เปรี้ยวให้อากุงเช่ารถจากเพื่อน 1 วัน โดยให้อากุงพาลูก หลานและภรรยาของอากุงไปด้วย ครั้งนี้เราจะไปหาดซานัว แต่เป็นอีกด้านหนึ่งเป็นที่ๆ เค้านิยมมาเล่นว่าวกันคะ ลูกชายอากุง เปรี้ยวเรียกเค้าว่า กุงเด ( ก็คือเรียกว่า อากุง เหมือนกัน แต่จะใช้กับเด็กจนถึงวัยรุ่นเท่านั้น ) ชอบเล่นว่าวมาก

แม่อากุงเดินมาส่งเราคะ

เรามาถึงที่หาดประมาณบ่าย 3 โมง เวลากำลังดี อากุงเริ่มเล่นว่ากับลูกคะ ส่วนเปรี้ยวก็ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหาที่นอนรออากุง หุหุ..อากาศดี น่านอนมากๆ

อากุง ดิยาส์ หลานสาวอากุงช่วงพักจากดูว่าว ก็พักผ่อนด้วยการดื่มนม อิอิ

ประมาณ 5 โมงเย็น พวกเราก็เตรียมตัวไปต่อ เพื่อที่จะได้พาเด็กไปทานข้าวก่อนกลับบ้าน ครอบครัวอากุงน่ารักทุกคน ดูแลเปรี้ยวเป็นอย่างดีในช่วง 2 เดือนครึ่งที่อยู่บาหลี เปรี้ยวสัญญากับอากุงจะกลับไปบาหลีอีกครั้ง แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะกลับไปสิ้นปีนี้ หรือปีหน้า แบบว่าเงินในกระเป๋าเหลือน้อย แต่ก็จะกลับไปอีกอย่างแน่นอน

อากุง ดิยาส์ หลานสาวอากุง สาวน้อยขี้อาย ที่ชอบร้องเพลงมากๆ ร้องเพลงในรถตลอดทาง เปรี้ยวฟังไม่ออก แต่ก็รู้ว่าเพลงของเธอเพราะมากคะ เห็นภาพแล้วก็ชวนให้คิดถึง กลับมาถึงกรุงเทพฯ แล้วก็เหงาเลย อยากให้ครอบครัวอากุงมาอยู่ด้วย อิอิ เว่อร์ไปเปล่าเนี่ย แต่จริงๆ นะคะ คิดถึงมากๆ

หาดอาเหม็ดบนเกาะบาหลี : Amed, Bali.

2010-06-24T02:40:00.000-07:00

ช่วงหลังจากวันหยุดของคนบาหลี เปรี้ยวก็เดินทางด้วยรถมอเตอร์ไซด์ไปหาดอาเหม็ด เส้นทางจะผ่านบาดังบาย ( Padang Bai )ซึ่งเป็นท่าเรือเดินทางตามเส้นทางนี้ไปเรื่อยๆ ก็จะถึงหาดอาเหม็ด หาดทรายไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะมีเรือจอดเทียบท่าเต็มไปหมด ไม่รู้จะว่ายน้ำได้ตรงไหน มองหามุมส่วนตัวไม่เจอ เจ้าเด็กตัวเล็กวิ่งตาม 10 คนน่าจะได้ แม่เจ้า..ไม่มีตังค์ ( คิดในใจ )
ยิ้มสู้ แล้วบอกว่า อ่ะ..น้องๆ กรุณาอย่าตามพี่เลย พี่ไม่อยากซื้ออ่ะน้อง ขอร้องอ่ะนะ...
ชิบๆๆ ( cheap ๆๆๆ ) 1 ดอลล่าร์ๆๆๆๆ แบบว่ารุมหลายคน
เปรี้ยวเดินเหมือนจะวิ่ง ไม่เอาๆ ขี่รถมอเตอร์ไซด์หนีเลย อิอิ แกล้งเด็กเปล่าหว่า??? ไม่หลอกเนอะ
ขี่รถมอเตอร์ไซด์มาเรื่อยๆ จนพบหาดให้นั่งเล่น พร้อมสระว่ายน้ำ บรรยายกาศดี คนไม่พลุกพล่านมาก เปรี้ยวจำชื่อรีสอร์ทไม่ได้ ต้องขอโทษด้วยคะ เค้าจะชาร์สค่าว่ายน้ำในสระ คนละ 25000 Rp. ( ประมาณ 100 บ. )

นอนอาบแดดจนตัวดำ หุหุ

สระว่ายน้ำริมทะเล

วิวมุมสูง เปรี้ยวว่ายน้ำจนถึงบ่าย 3 โมงก็กลับอูบุด จากที่อาเหม็ดถึงอูบุด ใช้เวลา 2 ชม.คะ ที่หาดอาเหม็ด นักท่องเที่ยว ส่วนใหญ่จะนิยมมาเรียนดำน้ำ รวมถึงนักท่องเที่ยวทั่วๆไปก็สามารถมาพักผ่อนที่นี่ ที่พักมีเยอะมาก หาดทรายสีดำสนิท จะมาดำน้ำก็ได้คะ แต่เปรี้ยวไม่แน่ใจเรื่องราคานะคะ ส่วนบังกะโลที่พัก เริ่มต้นที่ราคาถูกมาก ตั้งแต่ 50000 Rp. หรือประมาณ 200 บ. เป็นบังกะโลในหมู่บ้านชาวประมง ส่วนที่พักเป็นบังกะโลหรือรีสอร์ทก็มีให้เลือกคะ มีหลายราคา

เที่ยวงานวัดบนเกาะบาหลี : Ubud by night, Bali

2010-06-19T19:32:00.000-07:00

มาอัพบล็อกต่อ อิอิ ไม่ค่อยว่างมาร้านเน็ตเท่าไร เปรี้ยวไปงานวัดมา อิอิ หลังจากวันกาลงงันและวันคูนิงันเสร็จสิ้น คนบาหลีไม่ว่าจะอยู่ในวรรณะใดก็ตามก็จะมีงานคล้ายงานวัดบ้านเรา โดยจะมีงานแสดงและในงานก็จะมีอาหาร ร้านต่างๆ แต่ก็เป็นงานเล็กๆ เปรี้ยวไปวัดที่ใกล้ที่พัก สักพักเราก็ได้พบกับครอบครัวอากุง ซึ่งเปรี้ยวก็ได้เช่าบ้านอยู่ใกล้ๆ กับครอบครัวนี้ อากุงและภรรยาเข้าไปไหว้เทพเจ้าส่วนในของวัด เปรี้ยวรออยู่ข้างนอก สักพักอากุงและครอบครัวก็ออกมาสมทบ ประมาณ 2 ทุ่มก็มีการแสดงบารองแดนซ์ เด็กๆ ตื่นเต้นกันใหญ่ การแสดงจะมีเรื่อยไปจนถึงตี 3 แต่เปรี้ยวกลับบ้านก่อน ตั้งแต่ 4-5 ทุ่ม อยู่ต่อไม่ไหว

ครอบครัวอากุงคะ

การเข้าไปไหว้เทพเจ้าข้างในจะต้องเดินผ่านประตูส่วนแรกเข้ามา โดยประตูส่วนที่ 2 จะปิดไว้ คนที่มาใหม่ต้องรอให้คนข้างในไหว้เสร็จก่อน แต่ละชุดที่เข้าไปไหว้เทพเจ้าก็จะใช้เวลาในการไหว้ประมาณ 20 นาทีก็จะออกมา เปลี่ยนให้คนที่พึ่งมาเข้าไปไหว้บ้าง

อาหารคาว หวาน และดอกไม้ที่เตรียมไว้ไหว้เทพเจ้า ภรรยาของอากุงเตรียมอย่างดีเลยทีเดียว

บารองแดนซ์ได้เวลาเริ่มแสดงแล้ว

ร้านขายเครื่องดื่ม

ที่นี่คนให้ความสำคัญมากๆ เรื่องศาสนามากๆ คนบาหลีรักษาวัฒนธรรมให้คงอยู่ได้เป็นอย่างดี จากที่เปรี้ยวได้สัมผัสทุกขั้นตอนของชีวิตมีรายละเอียดที่น่าสนใจ เงินไม่ได้สำคัญที่สุด เมื่อเปรียบเทียบกับสังคมไทย บาหลีออกจะโบราณแต่กลับรู้สึกอบอุ่นกว่า น่าจะประมาณประเทศไทยเมื่อ 20-30 ปีก่อน ประเทศไทยเจริญเร็วมาก ไม่ใช่เปรี้ยวคนเดียวที่รู้สึกแต่เพื่อนชาวต่างชาติของเปรี้ยว เค้าก็พูดกันว่าไทยเจริญเร็วจริงๆ ความเจริญใช่ว่าจะไม่ดี แต่ก็มีบางอย่างที่เราหลงลืมด้วยความที่คิดว่ามันโบราณไม่ทันสมัย เปรี้ยวตัดสินใจพักที่บาหลีอีกสักระยะ ยิ่งอยู่นานเข้าก็ไม่ได้ทำให้เบื่อเลย แต่ก็แอบคิดถึงบ้านอยู่นิดๆ และก็ตกหลุมรักบาหลีเข้าอย่างจังเลยคะ

วันกาลงงันที่เกาะบาหลี : Visit friend in Ubud, Bali

2010-05-22T20:55:00.000-07:00

วันที่มาจากเกาะลมบกถึงเกาะบาหลีตรงกับวันที่ ๑๐ พ.ค. พอดีเลย วันนี้เมล์กลับที่บ้านแล้วก็โทรศัพท์หาอากุง เพื่อนคนบาหลีของเปรี้ยวอากุงชวนเราไปทานอาหารที่บ้านวันพรุ่งนี้
เปรี้ยวมาก่อนวันกาลงงัน ที่อูบุคสวยมาก ทุกบ้านถูกตกแต่งสวยแปลกตา

คนทุกวัยต่างก็มีความสุขกันมากในวันนี้

เด็กๆ ออกมาเต้นบารองเป็นขบวนๆ เดินไปตามท้องถนน มีพี่ๆ น้องๆให้งินค่าขนมบ้าง สร้างความสุข สนุกให้กับเด็กมากๆ

วันที่ ๑๑ พ.ค เปรี้ยวทำงานนิดหน่อยตอนเช้า อากุงก็มารับเราไปที่บ้านของเค้า เราไปถึงก็สวัสดีแม่ พ่อ พี่ชาย คน ภรรยาพี่ชาย ภรรยาของอากุง หลานๆ ทั้งบ้าน เค้าชื่ออากุงกันหมด หุหุ จึงได้รู้ว่าอากุงเป็นนามสกุล ไม่ใช่ชื่อ และเป็นชื่อที่บอกถึงวรรณะของครอบครัวนั้นๆด้วยนะคะ ที่บ้านอากุงกำลังวุ่นกับการเตรียมงานสำหรับวันที่ ๑๒ พ.ค. ซึ่งเป็นวันกาลงงัน เป็นงานใหญ่ เป็นวันที่สำคัญมาก จะจัดกันทุกๆ ๒๑๐ วัน เท่าที่อากุงอธิบายความสำคัญ ก็น่าจะประมาณคล้ายวันพืชมงคลบ้านเรา แบบว่าเป็นการขอบคุณ และเริ่มฤดูการเก็บเกี่ยวรอบใหม่ของปีเราได้ลองอาหารบาหลีด้วย อร่อย เลยบอกกับอากุงว่าครั้งหน้าเราจะไปเรียนทำอาหารกับภรรยาของอากุง อิอิ

คุณแม่อากุงกำลังเตรียมของ สำหรับไหว้เทพเจ้าวันกาลงงัน

เริ่มทานอาหารได้

อาหารที่บ้านอากุง จะรับประทานทุกอย่าง ยกเว้นเนื้อวัว อาหารส่วนใหญ่ที่คนบาหลีนิยมจะทำจากเนื้อเป็ด และเนื้อไก่

หลังจากวันกาลงงันแล้ว นับจากวันกาลงงันอีก 10 วันก็เป็นวันคุนิงัน ซึ่งตรงกับวันที่ 22 พ.ค. เป็นวันเกิดของอากุง เพื่อนของเราด้วย เราไปเที่ยวบ้านอากุงอีก นั่งทานอาหารกับอากุง และขนมที่แสนอร่อย ที่บาหลีเรียกว่า ไอซ์ บ้านเราเรียกรวมมิตร อิอิ รสชาติเหมือนกัน เพียงแต่ที่นี่เราใส่เฉพาะผลไม้เท่านั้น เปรี้ยวชอบมาก เรามาบาหลีได้เกือบเดือนแล้ว ชอบบาหลีมากขึ้นๆ เรื่อยๆ แต่ก็ยังห่วงบ้านที่กรุงเทพฯ ได้ข่าวไม่ดี ขอพระคุ้มครองให้เรื่องร้ายผ่านไปเร็ว ที่บาหลีสิ่งที่สำคัญที่สุด คือความช่วยเหลือ เอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ ซึ่งก็เหมือนกับคนไทย อยากให้คนไทยเป็นเหมือนเดิม เราจะไม่พูดว่าอะไรเกิดขึ้นบ้าง เราแค่ขอให้ทุกอย่างคืนสู่สยามเมืองยิ้มเหมือนเดิม ...^_^....

เรื่องเกิดขึ้นบนเรือ : Back To Bali.

2010-05-21T23:31:00.000-07:00

ได้เวลากลับมายังบาหลี เปรี้ยวเลือกเดินทางด้วยเฟอร์รี่เหมือนเดิม เพราะประหยัดที่สุดแล้ว เราเดินทางกลับด้วยเฟอร์รี่ท้องถิ่น ราคาประหยัด ช้าได้ใจ นั่งหลับไป ตื่นแล้วตื่นอีกก็ไม่ถึงบาหลีซักที แต่มีเรื่องถูกใจอยากเล่าให้ฟังเพราะเจอ คุณตากับคุณยาย น่ารักมากเป็นคนบาหลี แต่ประมาณว่าคุณตามาไหว้พระที่ลมบก คุณตาพยายามมากๆ ที่จะคุยกับเรา ทั้งที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย คุณตาให้ข้าวโพดมา 1 ฟัก นั่งกินกะคุณตา ได้เพื่อนอีกคน อิอิ คุณตาพูดภาษาบาหลีช้าๆ เราก็เปิดหนังสือตามไปว่าแปลว่าอะไร สุดท้ายเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง ก็โอเคกันไป อิอิ
เรานั่งมาเรื่อยๆ เห็นโลมา โอแม่เจ้า.... สวยมาก เปรี้ยวไม่เคยเห็นมาก่อนเลยชอบใจมากๆ เสียดายไม่ได้เก็บภาพมาฝาก หุหุ ไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่ม เราก็ได้เห็นโลมาแล้ว

นั่งไปนั่งมาก็มาสะดุดตากับคุณตาอีกคน อายุน่าจะประมาณ 70 ปีได้ น่ารักมาก คุณตาขายถั่วต้มบนเรือคะ คนอินโดฯ เสียอย่างกินที่ไหน ทิ้งตรงนั้น ถังขยะใกล้แค่เอื้อมไม่มีการเดิน เราสังเกตคุณตาจะเดินทั่วเรือ เก็บขยะเศษอาหารทิ้งใส่ถังหมดเลย ใช้มือโกยทิ้งลงถังไม่มีรังเกียจ เห็นแล้วถูกใจในความน่ารักของคุณตา

เราได้เห็นหลายชีวิตบนเรือ บ้างก็ขายของ เรียกว่ามีทุกอย่าง เปรี้ยวเลือกนั่งที่ระเบียงด้านนอก เพราะข้างในต้องนั่งกับพื้น แถมที่แย่ คือสูบบุหรี่กัน ควันโขมง สงสัยเปรี้ยวจะไม่ไหว เลยนั่งกับเก้าอี้ไม้ด้านนอก นั่งจนปวดร้าวไปถึงหลัง สุดจะบรรยาย แถมคลื่นบางครั้งมาสูงๆ ก็เล่นเอามึนหัวเหมือนกัน ดีที่พกยาหม่องของแม่ไปด้วย ช่วยได้เยอะเลย

สุดท้ายเรามาถึงท่าเรือ คุณตากับคุณยายก็บอกลากับเราว่า เดินทางปลอดภัยอะไรประมาณนั้น เรารักคนบาหลีจริงๆ น่ารักมาก ขอบคุณที่ได้มาเจอน้ำใจของคุณตาและคุณยายและสุดท้ายก็เรือเฟอร์รี่ที่พาให้เรามาพบสิ่งดีในชีวิตครั้งนี้

คุณตากับคุณยายที่นั่งคุยกับเราตลอดทางคะ

ท่าเรือปาดังบาย เกาะบาหลี ( Padang Bai, Bali )

เที่ยวเกาะกีลี : Gili Island, Indonesia.

2010-05-15T22:51:00.000-07:00

ตั้งแต่ มาที่ลมบก ( lombok ) เราก็คิดว่าบาหลีสวยแล้ว แต่มีเพื่อนอินโดบอกมาว่าไปเกาะกีลี ( Gili Island ) สวยมากกก นั่งเรือจากลมบกประมาณครึ่งชั่วโมง เปรี้ยวก็เกิดไอเดียอีก คือเช่ามอเตอร์ไซด์อีก 1 วัน จากเซนกีกี ( Senggigi ) ไปยังท่าเรือประมาณ ๒๖ กม. หาที่จอดมอเตอร์ไซด์ แล้วเราก็นั่งเรือต่อ

เกาะ กีลี ( Gili Island ) มีด้วยกัน 3 เกาะ คือ กีลีทาวางัน ( Gili Trawangan ) กีลีเมโม ( Gili Meno ) และกีลีแอร์ ( Gili Air ) เปรี้ยวก็เลือกมากีลีทาวางัน เปรี้ยวขี่มอเตอร์ไซด์มาที่บังไซ ( Bang Sai ) เดินไปซื้อตั๋ว พนักงานขายตั๋วบอกว่า คุณต้องรอนานมากๆ ถ้าจะไปกับเรือท้องถิ่น 10000 Rp. ถ้าคุณเลือก เรามีเรือเร็ว ราคา 300000 Rp. โอแม่เจ้า...พันกว่าบาท ไม่ไปอ่ะแบบนี้ T_T หันหลังกลับ เออ!!!! เดี๋ยวคะ เรามีเรืออีกแบบให้คุณเลือก ราคา 185000 Rp. นึกในใจก็ยังแพงอยู่ดี หันหลังเดินออกมา

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง น้องสาว ( นึกในใจเป็นน้องตั้งแต่เมื่อไหร่หว่า??? เอาเถอะ !!! )

จะไปเกาะกีลีให้ไม๊ครับ?? ไปกับเรือของเราดีไม๊ เรามีผู้โดยสารแล้ว รอไม่นาน ราคา 35000 Rp.

โอแม่เจ้า...สวรรค์ทรงโปรด ถูกมาก

จาก นั้นเราก็จ่ายเงินไปอย่างเต็มใจ เลยถามว่าแล้วตอนกลับ กลับยังไง พี่ชายชาวอินโดฯ ก็แนะนำอย่างดีให้กลับกับเรือท้องถิ่น ราคา 10000 Rp. ไม่เอ๊ะใจ!!! ทำไมราคาต่างกันเยอะจัง สุดท้ายพี่ท่านก็มาส่งขึ้นเรือ แถมบอกลาว่า My sister from Thailand.

พร้อม กับนักท่องเที่ยวฝรั่งอีก 6 คนได้ หุหุ.. สรุปคือเรือที่เรานั่งไปมันเป็นเรือท้องถิ่นนั่นแหละราคาแค่ 10000 rp. เท่านั้น แต่ประมาณว่ามาอัพราคาขายกันเอง ..ว่างั้น..

สุดท้ายน้องเปรี้ยวโดนไปเต็ม หุหุ.... เอานะ โดนกันเยอะ หลายคน หุหุ

มาถึงยังเกาะกีลี สวยมาก ไม่มีคำบรรยาย เอารูปมาฝาก อิอิ สวยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ตอนขากลับนั่งเรือท้องถิ่นราคา 10000 Rp. หรือประมาณ 35 บ. โอ....แม่เจ้า เล่นกันง่ายนะเนี่ย แต่ก็เอาเถอะ !!!

See you next time Gili Island ^_^

วัดฮินดูที่เกาะลมบก : Pura Batu Bolong, Lombok island_Indonesia.

2010-05-12T20:12:00.000-07:00

วันที่ 2 ของการมาเกาะลมบก เปรี้ยวลืมเล่าเรื่องเกาะลมบกให้ฟัง ขอเล่าให้ฟังคราวๆ นะคะ ด้วยความรู้อันน้อยนิด เกาะลมบก ( L0mbok ) มีคนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ที่นี่มานานมาก หลายศตวรรษ กลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า ชาวซาสัก ( Sasak ) เป็นประชากรที่อาศัยอยู่มากที่สุดถึง 90% นอกนั้นก็คนจีนและคนบาหลีเพียง 10% เท่านั้น ชาวซาสักซึ่งตกอยู่ภายใต้การปกครองของบาหลีมาเป็นเวลานาน จนกระทั่งชาวดัทซ์เข้ามาล่าอาณานิคมนะดินแดนแถบนี้ เกาะลมบกจึงได้ถูกถ่ายโอนมาอยู่ภายใต้การปกครองโดยชาวดัทซ์ ราวศตวรรษที่ 19 ซึ่งขณะนั้นที่เกาะแห่งนี้น่าจะมีประชากรราว 5 แสนคน ปกครองโดยทหารดัทซ์ ประมาณ 250 นาย และหลังจากนั้นก็ได้รับอิสรภาพ นักท่องเที่ยวเริ่มเข้ามาท่องเที่ยวที่เกาะลมบก ราวปีค.ศ. 1958 แต่โดยทั่วไป เปรี้ยวก็ยังนึกถึงเกาะบาหลีเสมอ บาหลียังเป็นที่หนึ่งในใจ ส่วนที่ลมบกน่าจะเป็นอะไรที่เงียบๆ น่าพักผ่อน แต่ก็ออกจะพลุกพล่านไปด้วยนักขายที่ไล่ล่าคุณเสมอๆ วันนี้คิดว่าจะขี่มอเตอร์ไซด์เที่ยวรอบๆ ว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง ค่าเช่ามอเตอร์ไซด์ 50000 Rp. ต่อวัน เราออกดูรอบๆ ก็ได้เวลากลับเพราะมืดครึ้มฝนตกอีกแล้ว

ฝนตกได้สักพักก็หยุด หลังจากฝนหยุดก็ออกเดินทางไปยังวัดฮินดูที่เกาะลมบก คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่นี่นับถือศาสนาอิศลามคะ แต่สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างคือวัดฮูนดูที่ยังหลงเหลือ บางวัดเก่าแก่มาก สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยที่เกาะลมบกตกอยู่ภายใต้การปกครองของชาวบาหลีเลยนะคะ

แต่ครั้งนี้เปรี้ยวมาที่วัดบาตู โบรอง ( Pura Batu Bolong ) เพราะไม่ไกลจากที่พักมานัก หาดทรายมีสีดำ เพราะเป็นทรายที่เกิดจากการทับถมของลาวาจากภูเขาไฟ สวย เป็นวัดเล็กๆ ไม่ใหญ่ สร้างขึ้นเพื่อบูชาภูเขาไฟอากุงบนเกาะบาหลี

สวยและมีมนต์ขลังตามสไตล์วัดบาหลี

เดินทางไปเกาะลมบก : Lombok, Indonesia.

2010-05-09T21:27:00.000-07:00

หลังจากที่พักอยู่บนเกาะบาหลีได้ 1 สัปดาห์ เปรี้ยวก็ออกเดินทางไปยังเกาะลมบก ( Lombok ) เกาะลมบกอยู่ด้านหลังเกาะบาหลี มีคนบอกมาว่าสวยมาก เลยอยากเห็นบ้างว่าเป็นไงจะสวยกว่าบาหลีมากไม๊น๊า!!!!

เปรี้ยวออกเดินทางด้วยรถบัสของบริษัท Perama เวลา 7.00 น.ซึ่งเวลาที่ประเทศไทยก็ประมาณ 6 โมงเช้าใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 ชม. ก็ถึงท่าเรือเฟอร์รี่ ปาดังบาย ( Padang Bai ) ใช้เวลาเดินทางด้วยเรือเฟอร์รี่ 4 ชม. โอแม่เจ้า... เรือเฟอร์รี่ที่เปรี้ยวใช้เดินทาง เป็นเรือที่พี่ๆน้องๆชาวอินโดฯ เดินทางกันเป็นประจำ ราคาไม่แพงคะ ราคา 31000 Rp. ตอนที่มาถึงก็จะเจอพี่ตัวดำๆเรียก ticket ๆๆ เราก็งง จะเดินไปที่ขายตั๋วก็ไม่ขายให้ พี่ตัวดำพาเราเดินไปที่ขายตั๋วลึกลับ น่ากลัวมาก พอยื่นตัวให้ 2 ใบก็โล่งใจ ตอนแรกก็ตกใจ กลัวถูกหลอกอีก อิอิ

พอขึ้นไปบนเรือเฟอร์รี่ก็จะได้เจอกับอีกที่สนใจ มีของขายเยอะมาก ตั้งแต่น้ำดื่มที่ราคาแพงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ข้าว ถั่วต้ม เสื้อยืด ผ้าทอ และถ้าเราไม่สนใจหรือบอกว่าไม่ซื้อ ไม่ดู ก็มีงอนนิดๆ มีเพลงร้องให้ฟัง ซึ่งสุดท้ายถามเอาเงินเฉยเลยอ่ะ งง แต่ก็เป็นเรื่องที่น่ารักดี

Padang Bai

Bye Bye;))) Bali.

เราได้เพื่อนชื่อ มัส มาจากอังกฤษ เดินทางด้วยมอเตอร์ไซด์ แกก็บ่นว่าไม่ค่อยมีคนเข้าใจว่ามัสพูดว่าอะไร สมควรแล้วแหละ พี่แกพูดสไตล์อังกฤษขนาดนั้น เราเองก็มึนเหมือนกัน หุหุ และเราก็ได้มีโอกาสนั่งคุยกับทูดี้ เป็นคนอินโดฯ ที่พูดภาษาอังกฤษได้ดีมากๆ ทูดี้เดินทางกับลูกชายชื่อไมเคิล อายุน่าจะประมาณ ขวบกว่าๆ เธอเดินทางกลับที่เกาะซุบบาวา ( Sumbawa )อยู่ด้านหลังเกาะลมบกอีกทีกว่าจะถึงก็อีก 1 วันได้ ไกลเหลือเกิน ทูดี้บอกว่าเธอเป็นครูคะ สอนอยู่ที่โรงเรียนของรัฐบนเกาะซุบบาวา ที่นั่นมีแต่คนจนเป็นส่วนใหญ่ จึงถือเป็นโชคดีของเธอที่ได้งานนี้ เราคุยกับมัสและทูดี้ สักพักก็นอน ตื่นมาก็ยังไม่ถึงลมบกซักที เริ่มท้อใจกับการเดินทางซะแล้วสิ

จากการเดินทางที่แสนยาวนานสำหรับเปรี้ยว สุดท้ายเราก็มาถึงลมบก หุหุ

Lombok Island;))

เวลาก็บ่ายแก่ เราเดินมองหาเบโม่ ( Bemo ) เพื่อ เดินทางต่อ ทุกคนเรียกราคากันแบบเมามัน แบบว่าเอาให้ตายกันไปเลย แพงมากๆ ฟันราคากันเต็มที เวลาเราพูดตรงก็โกรธอีก

จนสุดท้ายเราเจอผู้ชายคนหนึ่งมาส่งลูกค้าที่เฟอร์รี่ และกำลังจะกลับเซนกีกี ( Senggigi ) ซึ่งเป็นจุดหมายของเปรี้ยวในครั้งนี้ เรียกราคามาที่ 85000 Rp. แต่เราขอลดอีกสุดท้ายก็ได้ราคาที่เราและเค้าต่างพอใจ 50000 Rp.

เดินทางจากท่าเรือมาที่เซนกีกีใช้เวลาประมาณ 1 ชม.ครึ่ง ท้องฟ้ามืดครึ้มเราลองติดต่อโรมแรม สุดท้ายเราก็เจอ โรงแรมBatu Bolong Hotel ราคา 175000 Rp. ต่อคืน แพงกว่าที่คิดแต่ก็โอเค รวมอาหารเช้าด้วย อิอิ

พอเช็คอินเสร็จฝนก็ตกลงมา มาบาหลีครั้งนี้ฝนตกทุกวันทั้งที่ช่วงนี้เป็นหน้าร้อนแปลกจัง อยากรู้ว่าที่กรุงเทพฯเป็นไงบ้าง

ฟ้าครึ้มมาก ฝนกำลังจะมา

วันที่ 2 ทีเกาะลมบก คืนแรกเข้านอนแต่หัวค่ำ เพราะเหนื่อยจากการเดินทาง เช้าวันใหม่ท้องฟ้าสดใส ถ่ายรูปริมหาดซะหน่อย มองไกลจะเห็นภูเขาอากุงบนเกาะบาหลี สวยจัง

เดินทางกลับบาหลีอีกครั้ง : Ubud_2010, Bali.

2010-04-30T02:50:00.000-07:00

28 เม.ย. 2553 อีกครั้งกับการเดินทางมายังเมืองในฝัน เปรี้ยวตื่นตี ๓ เตรียตัวเรียบร้อย ก็มุ่งหน้าไปสนามบินสุวรรณภูมิ ถึงสนามบินเวลากำลังดี ตี ๔ กว่า เช็คอินที่เคาน์เตอร์สายการบินหางแดง เพื่อมุ่งหน้าไปยังบาหลี ครั้งนี้เตรียมการอย่างดี หุหุ ได้เวลาขึ้นเครื่องก็สลบเมือบเลยคะ ง่วงนอนมากๆ

เวลา 11.30 เดินทางถึงสนามบินมุมลาไล บาหลี อินโดนีเซียอย่างปลอดภัย แล้วก็เดินทางต่อไปยังอูบุด

เวลา 13.30 เดินทางมายังอูบุดจุดหมายของการเดินทางครั้งนี้ ด้วยรถประจำทาง ค่าโดยสาร 55000 รูปี

วันที่เปรี้ยวมาถึง ๑ ดอลล่าร์ 8900 รูปี สังเกตดูนักท่องเที่ยวไม่มาก อาจเป็นเพราะสนามบินที่ยังปิดอยู่ในบางเมืองในยุโรป
เวลา 15.00 เดินทางถึงอูบุค เดินหาที่พัก ซึ่งยังมั่นใจว่าเราจะพักที่เดิม คือที่ เดวี่ อายุน ซึ่งเปรี้ยวพักเมื่อคราวที่แล้ว สามารถหาข้อมูลได้ที่ลิงค์ข้างล่างคะ

http://baakpae.blogspot.com/2009/09/ubud-bali-part-1.html

ดีใจมากเราเดินมาเจอเพื่อนเก่าอย่างอากุง อากุงเชิญเราไปทานอาหารที่บ้านวันเสาร์ที่จะถึงด้วย เพื่อจะได้เยี่ยมครอบครัวใหญ่ของอากุง อิอิ

30 เม.ย. 2553 วันนี้เช่ามอเตอร์ไซด์จากอากุงเพื่อเดินทางเที่ยวรอบอูบุด เวลานี้ที่บาหลีอากาศดี ลมสบาย มองไปทางไหนเขียวไปหมด เราเดินทางออกจากอูบุดเพียง ๒๐ กม.เท่านั้น ก็เดินทางกลับ
แต่ได้หาข้อมูลการเดินทางไปยังลมบก ( Lombok )ไว้แล้ว แล้วจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะคะ วันนี้เอาภาพมาฝากก่อน สวัสดีคะ

เที่ยวสงกรานต์ที่บึงฉวาก : Bueng Chawak, Suphan Buri Province.

2010-04-15T12:32:00.000-07:00

หายหน้าจากบล็อกไปหน้า มัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับเรื่องไม่เป็นเรื่องคะ จนกระทั่งวันสงกรานต์ที่ผ่านมาก็เลยถือโอกาสไปเที่ยวกันทั้งครอบครัว กว่าจะออกเดินทางได้ก็ปาไป 9.30 รถไม่ติด งานนี้ไม่รู้จักทางเท่าไร อาศัยหาจากอินเตอร์เน็ตมาอีกที เราเดินทางโดยใช้เส้นทางหมายเลข 340 นนทบุรี-ไทรน้อย ขับรถไปเรื่อยจนเข้าตัวเมืองสุพรรณบุรี จากนั้นก็จะเห็นป้ายบึงฉวากเป็นระยะๆ เดินทางไปเรื่อยจากกระทั่งถึงแยกเดิมบางนางบวชก็จะพบทางแยกเข้าบึงคะ กว่าจะถึงที่นี่ก็ปาไปเที่ยงแล้ว

บึงฉวากมีเนื้อที่กว้างมาก เราก็เลยเริ่มกันที่จุดสุดท้าย คือสถานที่แสดงพันธ์สัตว์น้ำ คนเยอะอย่างที่คิดที่จอดรถที่เริ่มเต็มกับอากาศที่ร้อนมากๆ เล่นเอาต้องวนหาที่จอดรถอยู่หลายรอบกว่าจะเจอ แต่ดีที่นี่มีหลังคากันแดดตลอดทางเดิน ไม่ต้องเดินตากแดดให้หน้าดำ^_^ ด่านแรกเสียค่าเข้าชม ผู้ใหญ่ 30 บาท เด็ก 10 บาท จากนั้นก็สามารถเข้าชมอาคารแรก คือ ที่แสดงปลาพันธ์น้ำจืด และบ่อจระเข้ ส่วนอุโมงค์ปลาที่แสดงปลาน้ำเค็มก็จะเสียเงินอีก ผู้ใหญ่ 150 บ. เด็ก 50 บ.คะ งานนี้เด็กน้อยบ้านเราชอบกันมากๆ

สวยกว่าที่คิดไว้เยอะเลย ทางเดินก็สะดวกคะ เพราะเป็นบันไดเลื่อน แต่ว่าอย่าดูเพลินเกินไป ไม่งั้นอาจหกล้มกันได้ ทริปนี้ชอบมากผู้ใหญ่ดูได้ เด็กดูแล้วดีด้วยคะ ชอบๆ ที่บึงฉวากไม่ได้มีแค่ปลาอย่างเดียวนะคะ ยังมีสวนสัตว์ด้วยคะ กรงนกที่ใหญ่มาก แต่เปรี้ยวไม่ได้เข้านะคะ ไม่ถูกโรคกับนกเท่าไรเลยผ่านไป อิอิ

เราก็เดินดูกันอย่างเพลินตาเพลินใจ สมกลับที่เป็นสถานที่เที่ยวยอดนิยมจริงๆ แวะพักก่อนเดินไปที่อื่นต่อ เดินที่นี่สบายมากเลยคะ เพราะถ้าหากเดินไม่ไหวก็มีรถรางให้บริการคะ เปรี้ยวเป็นคนชอบเดินอยู่แล้ว ก็ยังเดินจนเมื่อย อิอิ ส่วนสมาชิกทั้งรุ่นใหญ่ รุ่นเล็กชอบกันทุกคน

สปป.ลาวกับวันนี้ที่เปลี่ยนไป ตอนที่ 3 : Vientiane, Laos.

2010-03-28T09:43:00.000-07:00

กรุงเวียงจันทร์กับวันนี้ที่เปรี้ยวมองเห็นเปลี่ยนแปลงไปบ้าง วันนี้เริ่มต้นเดินจากโรงแรมไปตลาดเช้าประมาณสายๆ เพราะนัดเจอกับเพื่อนคนลาวซึ่งทำอาชีพค้าขายของเก่าที่ตลาดเช้า ตอนที่เรามาถึงอาคารตลาดเช้ามอลล์ที่เริ่มต้นสร้างประมาณปีที่แล้วยังสร้างไม่เสร็จ อาคารหลังเก่าที่อยู่ด้านหลังยังเหมือนเดิม ส่วนอาคารด้านตรงข้ามไปรษณีย์เสร็จสมบูรณ์ เปิดใช้เรียบร้อย ผู้คนยังเยอะเหมือนเดิมทั้งคนไทยและคนลาว สินค้ายังเยอะเหมือนเดิมคะ

มุมนี้เปรี้ยวเคยถ่ายรูปไว้เมื่อปีที่แล้ว ตอนที่ยังสร้างไม่เสร็จ ตอนนี้เปิดให้บริการแล้ว ด้านหน้าที่เป็นตัวเลขนั้น เค้าเริ่ม countdown วันที่เปรี้ยวมาเหลืออีก 246 วัน ที่นครหลวงเวียงจันทร์ครบรอบ 450 ปีคะ

ประตูชัย ที่ใครได้มาก็ต้องมาถ่ายรูป ประตูชัยตั้งอยู่บนถนนล้านช้างคะ เป็นอนุสรณ์แก่ประชาชนชาวลาวที่เสียชีวิตในการต่อสู้ปฏิวัติพรรคคอมมิวนิสต์ และอุปกรณ์ที่ใช้ในการก่อสร้างก็คือ อุปกรณ์ที่อเมริกาต้องการจะมาสร้างรันเวย์ในเวียงจันทร์ เมื่อครั้งที่มีสงครามอินโดจีน แต่ยังไม่ทันจะได้สร้าง อเมริกาก็แพ้สงครามไปซะก่อน จึงได้นำอุปกรณ์ทั้งหมดมาสร้างประตูชัยแทน สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2512

จากนั้นเปรี้ยวเดินไปริมโขง หวังว่าจะได้เก็บภาพสวยๆ ยามเย็นริมฝั่งโขง แต่สภาพกลับเป็นอย่างที่เห็น ถมดินเข้าไปในแม่น้ำ ฝุ่นตลบ มองเห็นแม่น้ำโขงไหลเอื่อยๆ อยู่ไกลๆ แม่น้ำโขงไม่เหมือนอย่างที่เปรี้ยวเห็นเมื่อ 2-3 ปีก่อนอีกแล้ว ก่อนมาดูข่าวเรื่องวิกฤตแม่น้ำโขง แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นถึงขนาดนี้

มุมพักผ่อนริมฝั่งโขงทั้งชาวลาว และนักท่องเที่ยวนั่งรับประทานอาหาร จากเมื่อก่อนที่จะเป็นแพยื่นไปในแม่น้ำ ตอนนี้มีแต่ดินกับฝุ่น เห็นแล้วก็คิดได้ว่าที่เคยได้ยินมาว่ามนุษย์นั้นมักจะเป็นผู้ทำลายธรรมชาติ พอเห็นแล้วก็คิดว่ามันเป็นเรื่องจริงมากขึ้นเรื่อยๆ การรักษามีน้อยกว่าทำลาย......

ขากลับกะว่าจะแวะเยี่ยมเพื่อนชาวลาวอีกคน ที่เปรี้ยวมักจะมาคุยกับคุณลุงทุกครั้งที่เปรี้ยวมาลาว เที่ยวนี้ก็เช่นเดิมกะว่าจะทักทายเพื่อนเก่าต่างวัยของเรา แต่ก็ได้รับคำตอบว่าคุณลุงเสียชีวิตไปเมื่อ 7-8 เดือนที่แล้ว เป็นข่าวที่น่าใจหาย ภาพนี้เปรี้ยวถ่ายรูปไว้เมื่อ 3 ปีก่อน คุณลุงเป็นคนลาวที่ต่อสู้ชีวิตในต่างแดน พูดได้ 3 ภาษา คือ ไทย รัสเซีย และ ฝรั่งเศส ทุกครั้งที่คุยกัน คุณลุงมีเรื่องเล่าสนุกให้ฟัง กับครั้งนี้ที่ไปน่าเสียใจที่จะไม่ได้คุยกับเพื่อนคนนี้อีกต่อไปแล้ว

สปป.ลาว ปี 2010 เปลี่ยนแปลงไปจริงๆ T_T

สปป.ลาวกับวันนี้ที่เปลี่ยนไป ตอนที่ 2 ; Wat Si Saket, Vientiane Laos.

2010-03-21T20:50:00.000-07:00

เปรี้ยวมาเที่ยวลาวครั้งนี้ก็ไม่ลืมที่จะมาวัดสีสะเกศที่เคยมาเมื่อปีที่แล้ว เดินตามถนนล้านช้าง ถนนสายหลักที่มุงตรงไปยังหอคำ แล้วก็เลี้ยวซ้ายก็จะเจอวัดสีสะเกศ เปรี้ยวใช้เวลาเดินจากที่พักประมาณ 10 นาที เปรี้ยวเอาข้อมูลเก่าที่เคยโพสต์ไว้มาเสริมด้วยนะคะ

ด้านหน้าวัดคะ ถนนหน้าวัดสีสะเกศสร้างเสร็จแล้ว เป็นถนนสายมิตรภาพลาว-ญี่ปุ่น ค่าธรรมเนียมเข้าชมวัดคนละ 20 บ.

วัดสีสะเกศ หรือ วัดศรีสะเกษเป็นวัดเก่าแก่และมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของลาวและไทย สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1818 โดยเจ้าอนุวงศ์ ที่คนไทยรู้จัก หรืออีกชื่อคือ พระเจ้าไชยเชษฐาธิราช ซึ่งเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของลาวคะ และนับว่าเป็นวัดที่เก่าแก่ที่ยังหลงเหลืออยู่ในเวียงจันทร์
ลักษณะตัวอาคารต่างๆ มีความคล้ายคลึงกับของไทยในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีเรื่องเล่าว่าเจ้าอนุวงศ์มีความสัมพันธ์ที่ดีกับไทยมาโดยตลอด และพระองค์ทรงเสด็จมาศึกษาเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องทาส ศิลปะวัฒนธรรม และนำมาปรับปรุงประยุกต์ใช้ในเวียงจันทร์ ภายหลังวัดได้รับความเสียหายจากศึกระหว่างไทยและลาว หรือที่เราทราบกันดีว่าศึกครั้งนั้นเรียกว่า ศึกกบฏเจ้าอนุวงศ์ และต่อมารัฐบาลฝรั่งเศส ก็ได้ทำการบูรณะวัดในราวปี ค.ศ. 1924 และอีกครั้งในปี ค.ศ. 1930 คะ

รูปเก่าเมื่อปีที่แล้วคะ แต่ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม พระอุโบสถหลังนี้เก่าแก่และดูขลังจริงๆ คะ

วัดสีสะเกด เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในลาวและยังเป็นสถานที่เก็บ วัตถุโบราณหลายชิ้น รวมถึงพระพุทธรูปที่มีอายุเก่าแก่และคุณค่าเป็นอย่างมากเลย

ส่วมุมนี้ก็คือ หอไตร คะ เป็นสถานที่เก็บพระไตรปิฎก สร้างขึ้นในเวลาเดียวกับที่สร้างวัดเลย เค้าเล่าว่าหอไตรเดิมนั้นจะประดับประดาอย่างสวยงามแก้วมีค่า แต่ปัจจุบันหลงเหลือเพียงเล็กน้อย เพราะถูกมือดี อิอิ ก็สูญหายไปมาก รูปนี้เป็นรูปเก่าที่โพสต์ไว้คะ ตอนที่เปรี้ยวมาในครั้งนี้ หอไตรกำลังอยู่ในช่วงของการบูรณะใหม่คะ

พระพุทธรูป คนไทยเรียกว่า ปางห้ามญาติ คนลาวเรียกว่า ปางห้ามสมุทร และต้องยก 2 มือด้วยถึงจะเป็นปางห้ามสมุทร อันนี้พี่คนลาวที่เจอเค้าบอกมา ต้องขอบคุณมากเลย

Wat Si Saket in Vientiane - Este templo se sienta frente al palacio presidencial. Construido en 1818 por Chao Anou, es Quiz?s tample m?s viejo que todav?a est? de pie en Vientiane.El Chao Anou, qui?n fue educado en el Bangkok.

Wat Si Saket construido en el estilo de Bangkok temprano. Las semejanzas estil?sticas para su propio wats pueden haber motivado a los siameses para ahorrar este monasterio cuando ellos aplastaron la rebeli?n de Chao Anou contra la regla siamesa, aunque ellos destruyeran muchos otros. Los franceses restauraron el templo en 1924 y otra vez en 1930.

จากวัดสีสะเกศ เดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามก็จะเป็นหอพระแก้ว ครั้งนี้เปรี้ยวไม่ได้เข้าไปคะ ก็เลยเอาโพสต์เก่ามาฝากให้หายคิดถึงกรุงเวียงจันทร์

หอพระแก้ว เป็นวัดหลวงประจำราชวงศ์ของลาว และเคยเป็นที่ประดิษฐาน พระแก้วมรกต ซึ่งปัจจุบันประดิษฐานที่วัดพระแก้ว หรือ วัดพระศรีรัตนศาสดารามที่กรุงเทพมหานคร

หอพระแก้วสร้างขึ้นในสมัยของพระไชยเชษฐาธิราช เมื่อปี พ.ศ. 2108 เพื่อประดิษฐาน พระแก้วมรกตที่พระองค์ได้อัญเชิญมาจากเชียงใหม่ เพราะพระองค์ต้องเสด็จกลับมาครองอาณาจักรล้านช้าง เพราะพระราชบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ลง ในช่วงทำศึกกับประเทศสยาม

ต่อมาในปีพ.ศ. 2322 นครหลวงเวียงจันทร์ถูกตีแตกโดยกองทัพสยาม สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก ได้ทรงอัญเชิญ พระแก้วมรกตมาประดิษฐานที่กรุงเทพฯ สามารถดูที่ลิ๊งค์ที่เปรี้ยวเคยโพสต์ไว้ได้ที่ วัดพระแก้ว

หอพระแก้ว ปัจจุบันเปิดให้เข้าชมทุกวัน เวลา 8.00-12.00 และ 13.00-16.00 เสียค่าปี้ (ตั๋ว) อีกแล้วจ้า ปัจจุบันหอพระแก้วก็เปิดเป็นที่แสดงพระพุทธรูปโบราณ รวมถึงวัตถุโบราณ หลายชิ้น

Haw Pha Kaew-el templo fue al principio construido en 1565 por la orden del Rey Setthathirat, que en el heredamiento del trono Lan Xang movi? la capital de Lan Xang a Vientiane y trajo de Lanna a llamado Emerald Buda.

Emerald Buda - Pha Kaew en Lai quiere decir a Jewel Buda Image.
Wat Pha Kaew fue construido para alojar esta imagen y servir como el lugar de culto personal de Setthathirat.

Despu?s de escaramuza con el Lao en 1779,los siameses robaron a Emerald Buda e instalarlo en Bangkok. M?s tarde, durante la guerra Saimese-Lao de 1828, Wat Pha Kaew fue arrasado.

Entre 1936-1942 el templo fue reconstruido, supuestamente despu?s de plan original exactamente.

( Wat Pha Kaew in Bangkok )

สปป.ลาว กับวันนี้ที่เปลี่ยนไป : Vientiane, Laos.

2010-03-17T09:12:00.000-07:00

ไปลาวอีกแล้วจ้า การเดินทางครั้งนี้ก็ไม่นานคะ เป็นการเดินทางในช่วงเวลาสั้นๆ ลาวเปลี่ยนแปลงไปเยอะมากเลย หลังจากมีการจัดแข่งขันกีฬาซีเกมส์ที่นี่ เปรี้ยวเดินทางจากกรุงเทพฯ ด้วยรถปรับอากาศชั้น 1 กรุงเทพฯ - หนองคาย นั่งจากสนามบินสุวรรณภูมิคะเวลา 2 ทุ่ม ถึง หนองคายประมาณ 6.30 น. ก็นั่งรถจัมโบ้ หรือ รถตุ๊กๆ ค่าโดยสาร 50 บ. ต่อแล้วไม่ลดเลย อิอิ ไปที่ด่าน แต่จริงๆแล้วจะรอรถประจำทางระหว่างประเทศก็ได้คะ ค่าโดยสาร 50 บ. ถูกกว่าเยอะเลย แต่เปรี้ยวไม่อยากรอคะ จากฝั่งไทยนั่งรถไป 20 บ. ไปฝั่งลาวเสียค่าธรรมเนียมผ่านด่าน 15 บ. ปกติ 10 บ.คะ แต่วันที่ไปถึงเป็นวันเสาร์ก็เลยเสียเพิ่ม 5 บ. ( วันเสาร์- อาทิตย์ เสียเพิ่ม 5 บ. )

เปรี้ยวมาถึงเวียงจันทร์ประมาณ 9 โมงเช้า ค่ารถจากด่านฝั่งลาวค่าโดยสาร 50 บ. ส่งที่โรงแรมแสงพระจันทร์ ถนนล้านช้าง ค่าที่พักคืนละ 600 บ. ประมาณบ่าย 3 โมงก็เดินจากโรงแรมไปริมแม่น้ำโขง

เดินผ่านมา โอะๆๆ พี่เค้ากำลังทำป้าย ธนาคารนี้คุ้นๆ เปล่าคะ ที่สังเกตเห็นอีกอย่างก็จะเป็นธนาคารที่ตั้งใหม่ที่นครหลวงเวียงจันทร์ จะมีธนาคารของไทยหลายแห่งเลยคะ เปรี้ยวเดินไปริมโขงใช้เวลาประมาณ 15 นาที ก็เดินเล่นสักพัก ก่อนจะหาอาหารมื้อเย็น ที่ริมโขงมีตลาดมืดขนาดย่อมๆ ขายของที่ระลึกของลาว ได้กระเป๋า 1 ใบราคา 100 บ. แต่ว่า made of Vietnam หุหุ...เป็นกระเป๋าม้งสวยๆ ผ้าไหมลาวก็สวยคะ สาวนักช้อประวังกระเป๋าให้ดี ของสวยเยอะเลย

โรตีกล้วยอร่อยมาก ราคา 7000 กีบ ( 1 บ. = 259 กีบ) ประมาณ 30 บ. สอบถามประวัติแล้วก็รู้ว่าเป็นคนอินเดียใต้ ย้ายจากเชไนมาอยู่ลาวได้ 8 ปีแล้ว ร้านโรตีแห่งนี้ก็อยู่ตรงหน้าร้านอาหารอินเดีย อยู่ริมโขง หาง่ายคะ มีโอกาสมาก็มาลองชิมดูนะคะ ความเจริญก้าวหน้าของลาวที่เกิดขึ้นอย่างมาก ในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมา ทำให้เปรี้ยวได้รู้ว่า คนเราใช้เงินวัดความเจริญก้าวหน้าอย่างเห็นได้ชัด อาหารง่ายๆ ราคาประหยัดอย่างเฝอ ตอนนี้ชามละ 50 บ.คะ นี้อาจเป็นราคาของนักท่องเที่ยว แต่ถามจากคนลาว ข้าวของก็ราคาแพงขึ้นมากเหมือนกัน

ตลาดมืดที่ริมโขง เวียงจันทร์

ส่วนร้านนี้คุ้นใช่ไม๊? คะ เป็นแฟรนด์ชายน์ของทรูคะ ค่าอินเตอร์เน็ต ชม.ละ 8000 กีบ ถ้าเป็น WiFi 10000 กีบ

ช่วงที่เปรี้ยวไปลาวครั้งนี้สังเกตว่ามีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเยอะกว่าแต่ก่อนที่เปรี้ยวไปเมื่อ 4-5 ปีที่แล้วร้านค้า อาคารใหม่ๆ รวมถึงเก็สต์เฮ้าส์ก็เปิดใหม่เยอะมาก ตอนค่ำถนนหลายสายเป็นแห่งของนักท่องเที่ยว คล้ายๆ ถนนข้าวสารบ้านเรายังไงยังงั้น แม้ว่านักท่องเที่ยว อาจไม่มากเท่าแต่ก็ใกล้เคียงเป็นไงคะกับประเทศลาวแห่งปี 2010

เยือนเมืองเชียงใหม่ เมืองเหนือที่ใครๆ ก็หลงใหล : Wat Chedi Luang Chiang Mai, Thailand.

2010-03-09T03:37:00.000-08:00

ก่อนกลับกรุงเทพฯ เปรี้ยวถือโอกาสแวะเที่ยวเชียงใหม่ซะเลย จากน่านไปเชียงใหม่เดินทางด้วยรถทัวร์ ใช้เวลา 5 ชม. ค่ารถ 265 บ. เปรี้ยวมาถึงเชียงใหม่บ่ายแก่ๆ แวะทักทายเพื่อนเก่าที่ประตูท่าแพ วันที่เปรี้ยวไปถึงเชียงใหม่เป็นวันเสาร์คะ มีถนนคนเดินด้วยด้านฝั่งถนนท่าแพ ส่วนวันอาทิตย์ก็จะย้ายไปจัดฝั่งตรงข้าม ของสวยๆ เพียบเลย ชอบมากๆ

เชียงใหม่เป็นเมืองแปลกมากๆ เปรี้ยวว่านะ จะด้วยอากาศหรือว่าผู้คน หรือด้วยอะไรหนอทุกมุมเมืองดูสวยไปหมด เปรี้ยวจึงไม่แปลกใจเลยว่าทั้งคนไทยเองและชาวต่างชาติ ต่างก็ชอบในเมืองนี้

เปรี้ยวเดินดูของได้สักพัก ก็เดินข้ามฝั่งมาวัดเจดีย์หลวง วัดที่เก่าแก่ในเมืองเชียงใหม่เลยนะเจ้า วัดเจดีย์หลวงไม่ปรากฏแน่นอนว่าสร้างในปีใด แต่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าแสนเมืองมา กษัตริย์องค์ที่ 7 แห่งราชวงค์มังราย

การก่อสร้างเป็นแบบล้านนาแท้ๆ เหตุที่สร้างวัดก็เนื่องด้วยพระเจ้าแสนเมืองมาต้องการสร้างเจดีย์หลวงถวายพระราชบิดาที่ทรงสิ้นพระชนม์ไปแล้ว แต่วัดก็ไม่ทันจะสร้างได้เสร็จ พระเจ้าแสนเมืองมาก็สิ้นพระชนม์ และหลังจากนั้นพระมเหสีของพระองค์จึงทรงเป็นผู้ดูแลการก่อสร้างต่อ จนสร้างวัดได้สำเร็จ

เจดีย์หลวงเหลือเพียงครึ่งเดียว เพราะเกิดเหตุแผ่นดินไหวขึ้นประมาณปีพ.ศ. 2088 ยอดเจดีย์จึงหักลงมา แต่ถ้ายอดเจดีย์ไม่หัก เจดีย์จะต้องมีขนาดใหญ่มากๆ วัดเจดีย์หลวงเป็นวัดที่มีความสำคัญคู่เมืองเชียงใหม่มาช้านาน ในสมัยโบราณก็ยังเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกต ซึ่งในสมัยนั้นพระเจ้าเมืองแก้วเป็นผู้ทรงโปรดให้สร้างหอพระแก้วและอัญเชิญพระแก้วมรกตมาประดิษฐานที่วัดแห่งนี้คะ น่าเสียดายที่เปรี้ยวมีเวลาน้อยไปหน่อย เลยเที่ยวดูเมืองได้ไม่กี่แห่ง

พระนอนประดิษฐานที่พระอุโบสถด้านหลังพระเจดีย์หลวง

เปรี้ยวเดินได้สักพักก็เริ่มค่ำ ได้เวลาต้องกลับแล้ว ไว้คราวหน้าได้ไปเชียงใหม่อีกจะแวะไปเที่ยวที่อื่นอีก ครั้งนี้เที่ยวได้แป๊บเดียวเองนะเนี่ย น่าเสียดาย ;)

เที่ยววัดคู่บ้านคู่เมืองน่าน : Wat Phra That Chae Haeng, Nan

2010-03-08T00:02:00.000-08:00

วันนี้เอาทริปเดินเที่ยววัดพระธาตุแช่แห้งมาฝาก เปรี้ยวได้มีโอกาสมาที่นี่ไม่บ่อยนัก แต่ทุกครั้งที่มาก็รู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่มา เปรี้ยวมาถึงที่นี้ ตอนบ่ายแก่ๆ คนไม่ค่อยมีแล้ว เดินเข้ามากราบพระธาตุก่อน เจดีย์สีทองที่ไม่เคยเปลี่ยนเหมือน 10 กว่าปีก่อนเปรี้ยวเคยมาเดินที่นี่กับพ่อ วันนี้ก็เป็นเหมือนเดิม มีแต่เปรี้ยวที่เปลี่ยน คือ แก่ขึ้น หุหุ..ไม่อยากจะคิด

วิหารหลังนี้ประดิษฐานพระพุทธรูปอุ่นเมือง วิหารเก่าแก่ที่ตั้งอยู่คู่วัดแห่งนี้มาช้านาน

องค์พระธาตุแช่แห้ง เป็นอนุสรณ์แสดงความสัมพันธ์อันดี ระหว่างเมืองน่านและเมืองสุโขทัย พระธาตุสร้างขึ้นแบบล้านนา มีฐานกว้างด้านละ 22.5 เมตร และเจดีย์มีความสูง 55.5 เมตร ปัจจุบันเป็นพระอารามหลวง และเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสาริกธาตุที่อัญเชิญมาจากสุโขทัย

พระเจ้าทันใจ เชื่อว่าถ้าใครอธิษฐานขอสิ่งใดก็จะได้สมหวัง ตามที่ขอ แต่สิ่งที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด คือ เราจะต้องเชื่อมั่นในตนเอง เป็นคนดี เปรี้ยวเชื่อว่าหากเราทำในส่วนของเราได้อย่างไม่บกพร่อง รับรองว่าต้องได้อย่างที่มุ่งหวังไว้อย่างแน่นอน

เป็นไงบ้างคะ วัดเก่าแก่ หวังว่าคงชอบกัน ถ้าใครมีโอกาสมาอีกก็ขอเชิญเลยนะคะ ด้านหน้าวัดจะมีบันไดพญานาค 2 องค์ และยังมีวิหารพระนอนของเก่าคู่วัดอีกด้วย แต่เปรี้ยวหารูปไม่เจอ เลยมีรูปมาฝากแค่นี้นะคะ ยังไงอยากให้ลองมาเที่ยวกัน น่านจังหวัดเล็กๆ และเงียบสงบ

เยี่ยมหอศิลป์ริมน่าน : Nan Riverside Gallery, Nan

2010-03-07T02:39:00.000-08:00

เปรี้ยวกลับไปน่านอีกครั้ง ครั้งนี้ไปนานหลายวัน ได้รู้และเห็นน่านมากขึ้นและเริ่มมีความคิดที่จริงจังมากขึ้นที่จะย้ายมาอยู่ที่จ.น่าน ครั้งนี้ขี่มอเตอร์ไซด์เที่ยวรอบๆ เมืองดู เปรี้ยวขี่มอเตอร์ไซด์ไปทางทิศเหนือใช้เส้นทางที่เชื่อมระหว่างน่านและประเทศลาว ขี่รถมอเตอร์ไซด์ออกเมืองประมาณ 20 กม. ก็เจอกับหอศิลป์ริมน่าน เสียค่าเข้าชม 20 บ.เป็นที่ๆ สวยมาก ตอนแรกแปลกใจว่าทำไมใช้ชื่อนี้ จนกระทั่งมาได้คำตอบว่ามีแม่น้ำน่านไหลผ่านที่นี่ ทำให้ชอบที่นี่มากขึ้นอีก

แม่น้ำน่าน

ที่นี่ก็มีส่วนจัดแสดงหลายส่วน แต่เปรี้ยวเอามาฝากแค่บางส่วนนะคะ งานที่แสดงก็จะมีภาพเขียนและงานเซรามิกของศิลปินหลายท่าน

บ้านหลังนี้เปรี้ยวชอบ อิอิ ออกแนวส่วนตัว สร้างด้วยไม้เก่าทั้งหลัง ด้านในจัดแสดงผลงานสวยๆ ทั้งน้าน เห็นแล้ว อยากได้...

สังเกตดูเพดานจะเป็นตะกร้าสานใบใหญ่ เก๋ไก๋มากๆ

อีกด้านจะเป็นอาคารหลังใหญ่ โชว์ภาพวาดสวยๆ

ที่นี่ก็เงียบๆ บริเวณแกลอรี่มีต้นไม้ยืนต้น สวยมาก ใครที่มีแพลนว่าจะเที่ยวน่าน เปรี้ยวฝากที่นี่ไว้อีกทีนะคะ อาจจะชอบเหมือนกันกับเปรี้ยว

เที่ยววันตรุษจีนที่เยาวราชจ้า: Chinese New Year at Chinatown, Bangkok.

2010-02-13T08:37:00.000-08:00

ไม่ได้อัพบล็อกหลายวัน มั่วแต่ยุ่งเรื่องงาน แถมบาหลีที่ว่าอยากเล่าให้ฟังก็ยังไม่จบ แต่ดีใจว่าอะไรๆ ในปีนี้มันเริ่มดีขึ้น แล้วของคุณล่ะ เป็นยังไงกันบ้างคะ วันนี้ไปเดินเที่ยวเยาวราชคะ กะว่าไปถ่ายรูปเล่นคะ เปรี้ยวออกจากบ้านแวะไปสวนจตุจักรก่อน แล้วก็นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินไปหัวลำโพง จากนั้นเดินไปตามทางผ่านวัดไตรมิตรฯ ก็เริ่มเห็นสัญญาณบอกว่ามาถึงแล้ว ก็จะอะไรอีกล่ะคะ ทุกอย่างเป็นสีแดง หุหุ

มังกรคะ ตัวนี้เปรี้ยวอยากได้ ราคาตัวละ 150 บ. อิอิ ไม่ซื้อคะ มันแพงเกินไป อิอิ ประมาณว่างก อิอิ:)

เดินต่อมาเรื่อยๆ ของกินเพียบ เปรี้ยวซื้อสตอร์เบอรี่ถุงละ 50 บ. รสชาติใช้ได้ เกือบทุกร้านคนแน่น ถ้าจะกินที่ร้านก็ต้องรอสักพักจนกว่าจะได้ที่นั่ง เปรี้ยวเลยเดินดูไปเรื่อยๆ ก่อน

เสื้อยืดปีเสือจ้า ใส่แล้วเฮงๆๆ

เดินมาสักพัก ก็ได้โต๊ะที่ร้านต้มเลือดหมู ก็เลยแวะนั่งพักให้หายเมื่อย พร้อมทานข้าวเย็นไปในตัว สรุปแล้วรสชาติอร่อย ถูกใจและถูกปาก:)

บรรดาร้านที่เปรี้ยวชอบในเยาวราช ก็รวมไปถึงร้านที่ขายเกี่ยวกับวัตถุมงคลทั้งหลายเห็นแล้วน่ารักดี แต่ไม่เคยซื้อเลย ไม่รู้จักว่ามันคืออะไร ชื่ออะไร แต่ชอบตรงรูปลักษณ์และสีสัน น่ารักดี

เดินจนค่ำก็ได้เวลากลับบ้าน ปิดท้ายด้วยรูปนี้ วันพรุ่งนี้คงน่าจะมีการแสดงให้ดู วันนี้ยังไม่มีอะไรคะ มีแต่การซ้อม คนก็มากพอควร แต่ก็สะดวกในการถ่ายรูป บางคนแบกกล้องไป เลนส์งี้ซูมได้ไปถึงติ่งหูเลยมั้ง เห็นแล้วอิจฉา อยากได้บ้าง อิอิ สาธุ..ปีนี้ขอให้เปรี้ยวเฮงๆๆ สาธุๆๆๆๆ

หาดซานัวชายหาดที่แสนเงียบสงบ : Sanur, Bali

2010-02-01T10:11:00.000-08:00

หาดซานัวที่เปรี้ยวเคยมาเมื่อคราวที่แล้ว เพื่อมาดูพิพิธภัณฑ์ของคุณเล มาเยอร์ สามารถดูได้ที่ลิ้งค์ข้างล่างนะคะ แต่ไม่ได้เก็บภาพอย่างอื่นมาให้ดู ครั้งนี้เลยถือโอกาสเอามาฝาก ที่ชายหาดแห่งนี้ที่พักน่าจะแพงคะ แต่เป็นหาดที่เปรี้ยวว่าสวยมาก เงียบ ถ้าใครที่ต้องการพักผ่อนจริงๆ ไม่น่าพลาดคะ

เรือนี้เป็นเรือเหมาลำเดินทางไปเกาะใกล้ๆ

ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ที่เปรี้ยวมาคราวที่แล้ว

เรือรูปร่างแปลกแต่สวยดี

นักท่องเที่ยวพึ่งกลับมาจากการเดินทาง เปรี้ยวลืมชื่อเกาะไปแล้วคะ ถามคนแถวนั้นแล้วแต่ลืม เพราะฟังค่าเรือแล้วหงายท้องตึง แพงอ่ะ ไปอูบุคดีกว่า แต่มีเรื่องเม้าส์อีกอย่าง คือ ค่าบริการอินเตอร์เน็ต ตกชม.ละ 45-50 บ. ขนาดว่าเอาโน้ตบุ๊คของเราเองก็เถอะ ไม่มีการลดราคาคะ ได้แต่บ่นเท่านั้น เพราะทำใจไว้แล้ว

อิอิ

http://baakpae.blogspot.com/2009/09/museum-le-mayeur-sanur-bali.html